คำพูดของปริมทำให้แทนรักรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที แต่เธอก็ยังคงยิ้มอย่างใจเย็น “ฉันไม่ได้คิดว่ามันแปลกเท่าไรนะ คนเราก็ต้องโตขึ้นเรื่อย ๆ รสนิยมก็ต้องเปลี่ยนไปบ้างสิคะ ใครจะทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่ได้ล่ะ”
“คิดว่าพูดอย่างนั้นแล้วฉันจะรู้สึกอะไรเหรอคะ หึ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ปริมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองหมอโชน “พี่โชนคงไม่ถือใช่ไหมคะที่ปริมจะขอกอดพี่โชนแน่น ๆ อย่างน้อยก็เป็นการอำลาครั้งสุดท้าย”
“ปริม กลับไปหาแฟนปริมซะ” หมอโชนใช้สายตาไล่กวาดมองปริมตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง แล้วพูดต่อ “อย่าทำตัวน่ารังเกียจไปมากกว่านี้ได้ไหม หัดรู้จักอายบ้างเถอะ”
“ปริมไม่อาย แค่อยากกอดแฟนเก่าทำไมต้องอายด้วย”
ปริมพูดจบก็แล้วพยายามจะขยับเข้าไปหาหมอโชนอีกครั้ง แต่ทันทีที่เธอจะขยับตัวเข้าไปใกล้ แทนรักก็เอาตัวเข้ามาขวางไว้ทันที
“จะทำอะไร ทำไมไม่รู้จักกาลเทศะเลย”
“อย่ามาทำตัวหวงก้างได้ไหมคะ พี่โชนเขาเคยเป็นขอ
