สองวันก่อนหน้าที่แทนรักกับหมอโชนจะเดินทางกลับ
ยิ่งใกล้ถึงวันที่แทนรักจะเดินทางกลับมากเท่าไร ความคิดถึงที่ทุกคนในครอบครัวมีให้เธอก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะสำหรับเจ้าตัวเล็กสุดในบ้านอย่างแมงปอ
ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและของเล่นมากมาย แมงปอยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใช้พัฟรูปดอกไม้อันเล็ก ๆ ตบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางทำปากจู๋เลียนแบบผู้เป็นแม่
“แม่ขา ปอปอฉวยฉุดไหม”แมงปอถามด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว
ในขณะที่มิวกำลังนั่งอยู่บนเตียงเพื่อทาครีมบำรุงผิวก่อนนอน มิวจึงหันไปมองลูกสาวด้วยความเอ็นดู
“แมงปอของแม่สวยที่สุดเลยค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมส่งยิ้มไปให้ลูกสาว “สวยเหมือนแม่เลยค่ะ”
แมงปอพยักหน้าและยิ้มแฉ่งออกมาด้วยความภูมิใจ “ปอปอฉวยเหมืองแม่ขา ปอปอฉวยเหมืองย่าขา ปอปอฉวยเหมืองป้ายัก”
แมงปอร่ายยาวถึงผู้หญิงที่ตัวเองรักและคิดถึงที่สุด แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าเล
