ในห้องนั่งเล่นของบ้าน บรรยากาศรอบตัวนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก แทนรักและหมอโชนนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาวตรงข้ามกับธามและบัว โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนนั่งมองแทนรักกับหมอโชนอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ลูกสาวต้องการจะคุย แววตาของพวกเขามีทั้งความกังวลและความเป็นห่วง
แทนรักกุมมือหมอโชนแน่นจนเหงื่อออกด้วยความประหม่า ส่วนหมอโชนก็บีบมือเธอกลับเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ และเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดขึ้นก่อน เพราะเห็นว่าแทนรักยังไม่พร้อมที่จะเริ่มบทสนทนา
“คุณพ่อคุณแม่ครับ...ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยครับ” หมอโชนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่ก็เจือไปด้วยความเครียดที่เห็นได้ชัด
ธามพยักหน้าเล็กน้อยแล้วทำสีหน้าจริงจังขึ้น “ว่ามาเลย”
“คือ...ผมกับแทนรัก...เรา...”
หมอโชนพูดอย่างตะกุกตะกัก เพราะถึงแม้จะเป็นหมอที่ต้องเจอคนไข้มากมาย แต่การมานั่งคุยกับว่าที่พ่อตาแม่ยายแบบนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกประหม่
