“พี่ชนม์ วันนี้พี่เงียบกว่าปกตินะครับ”
“เหรอ”
“ครับ ปกติพี่จะถามละเอียดกว่านี้”
อธิชนม์ไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าให้เตชินทำงานต่อ ชายหนุ่มผู้จัดการฟาร์มจึงเลือกจะเงียบตามไปด้วย เขาเรียนรู้มานานแล้วว่า บางเรื่องของอธิชนม์ไม่ใช่เรื่องที่ควรถาม
ช่วงเย็น อธิชนม์ขับรถไปรับธารมิกากลับฟาร์มตามที่ตกลงไว้ วีรภพยืนอยู่หน้าโรงเรียนอีกครั้ง คราวนี้เขาช่วยถือแฟ้มเอกสารให้ธารมิกา และพูดอะไรบางอย่างจนเธอหัวเราะเบาๆ ภาพนั้นทำให้อธิชนม์รู้สึกเหมือนมีอะไรมากระแทกกลางอกอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว
เขาจอดรถ เปิดประตูลงมาอย่างสงบ แต่สายตาคมกลับจับจ้องไปที่ครูหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง วีรภพรู้สึกถึงแรงกดดันนั้นทันที แต่ยังคงยิ้มสุภาพและเอ่ยทักทายตามมารยาท
“สวัสดีครับพี่ชนม์ วันนี้น้องธารช่วยงานผมได้เยอะเลยครับ เก่งมากเลย” แม้จะเอ่ยทักทายอีกคน แต่เขากลับหันไปยิ้มกว้างให้อีกคนแทน
“งั้นเหรอ” อธิชนม์ตอบสั้นๆ
“พี่วีใจดีม
