“ไปครับ กลับบ้านเราดีกว่าถึงเวลานอนแล้ว”
“อาธารไปด้วยได้มั้ยคะ” เด็กหญิงหันไปถามทันที
ธารมิกายิ้มแล้วหันไปมองอธิชนม์คล้ายอยากขออนุญาต เมื่อเห็นเขาไม่คัดค้านเธอจึงตอบตกลง
“ได้ค่ะ”
อธิชนม์ไม่ได้พูดอะไร แต่ความรู้สึกขุ่นมัวบางอย่างกลับก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง เขาไม่ชอบที่ชัญญ่าเรียกร้องหาธารมิกามากเกินไป ไม่ชอบที่น้องสาวเข้ามามีบทบาทในชีวิตลูกสาวเขามากขนาดนี้ ทั้งที่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้ดีว่าถ้าไม่มีเธอ ชัญญ่าอาจจะขาดความอบอุ่นบางอย่างที่เขาไม่สามารถมอบให้ได้เพียงลำพัง
ตอนนี้อธิชนม์เริ่มสอนให้ลูกสาวนอนแยกกับเขาแล้วเพราะกลัวเธอจะติดนอนกับพ่อจนงอแงแล้วนอนเองไม่ได้เวลาไปโรงเรียน โชคดีที่ชัญญ่าเป็นเด็กหลับง่าย พอธารมิกาเล่านิทานให้ฟังยังไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ จากเด็กหญิงตัวน้อย
หลังจากส่งหลานสาวเข้านอน ธารมิกาก็ขอตัวกลับเพราะไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อให้เขารำคาญใจ ชายหนุ่มจึงเดินไปที่หน้าต
