“สวัสดีค่ะ เราชื่อน้ำฝนนะ เธอล่ะ”
“เราชื่อชัญญ่า”
“ชื่อน่ารักจัง หน้าตาก็น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลย”
เพียงไม่กี่ประโยค ความตึงเครียดบนใบหน้าของชัญญ่าก็เริ่มคลายลง เธอหันมามองธารมิกาอย่างดีใจราวกับจะบอกว่า หนูได้เพื่อนใหม่แล้ว ธารมิกายิ้มตอบ ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย ยืนมองเด็กหญิงจากระยะไม่ไกลนัก
ที่หน้าต่างห้องเรียน อธิชนม์ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านนอก เขาเห็นลูกสาวนั่งคุยกับเพื่อนใหม่ เห็นรอยยิ้มที่เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าเล็กๆ และเห็นธารมิกายืนอยู่ไม่ห่าง คอยมอง คอยดูแลโดยไม่เข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป
หัวใจของเขาค่อยๆ คลายความกังวลลง แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างอย่างชัดเจน
ชัญญ่ากำลังเติบโตขึ้นอีกก้าว และธารมิกา…กำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งในโลกของลูกสาวเขามากขึ้นทุกวัน
อธิชนม์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอีกเกือบชั่วโมงเช่นเดียวกับผู้ปกครองรายอื่นๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกมาอย่างเงียบๆ ทิ
