“แด๊ดดี้…” ชัญญ่าเดินเข้ามาหาเขา พลางเงยหน้าถามด้วยสีหน้าจริงจังผิดจากปกติ
“หืม”
“แด๊ดดี้จะไปอยู่ที่โรงเรียนเป็นเพื่อนหนูได้มั้ยคะ หนู...แอบกลัวนิดหน่อย”
คำถามนั้นทำให้หัวใจของอธิชนม์กระตุก เขาย่อตัวลงตรงหน้า จับมือเล็กๆ ของลูกสาวไว้มั่นแล้วมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างที่สุด
“ไปครับ วันนี้แด๊ดจะไม่ไปไหน แด๊ดจะอยู่จนกว่าหนูจะโอเค”
เด็กหญิงยังดูไม่มั่นใจนัก ก่อนจะหันไปมองธารมิกา
“แล้วอาธารล่ะคะ”
ธารมิกาย่อตัวลงแล้วเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กๆ แผ่วเบา
“อาอยู่กับหนูทั้งวันเลยค่ะ แต่ว่า...อาก็ต้องดูแลเพื่อนๆ ของหนูด้วย เพราะที่โรงเรียนอาไม่ได้เป็นแค่อาของชัญญ่า แต่อายังต้องเป็นคุณครูให้เพื่อนๆ คนอื่น หวังว่าชัญญ่าจะไม่น้อยใจอานะคะ ในตอนนี้ที่ชัญญ่ารู้สึกกลัว เพื่อนคนอื่นก็จะมีคนที่เค้ารู้สึกแบบเดียวกันและอยากให้มีคนช่วยดูแลเค้าเหมือนที่ชัญญ่ารู้สึกด้วย ชัญญ่าเข้าใจที่อาพูดมั้ยคะ”
“หนูเข้าใจ
