“ชู่ว์ อย่าเสียงดังไปสิครับ เดี๋ยวลูกค้าตกใจหนีหายไปหมดหรอก” เตชินแกล้งยกมือขึ้นแตะที่ปากเป็นสัญญาณให้เธอเงียบก่อน
“พี่ชนม์ ดูสิคะ พี่เตเค้า...”
“เค้าก็แค่พูดเล่นน่ะ รีบกินเถอะครับ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน”
อธิชนม์บอกเสียงเรียบไม่ได้สนใจอารมณ์คนข้างๆ ที่กำลังเดือดปุดๆ แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปมองธารมิกาเป็นระยะ เห็นเธอหั่นสเต๊กเป็นชิ้นเล็กๆ ให้ชัญญ่า เห็นรอยยิ้มอ่อนๆ ที่ส่งให้เด็กหญิงทุกครั้งที่อีกฝ่ายกินหมดคำ และยิ่งเห็นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าบางที...อาจถึงเวลาที่ชัญญ่าจะได้มีแม่เหมือนคนอื่นเค้า
หลังมื้ออาหารจบลง อธิชนม์เช็ดมืออย่างเรียบร้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน “เต ฝากไปส่งเกดหน่อยนะ”
การะเกดชะงักไปเล็กน้อย
“เอ่อ...พี่ชนม์...มีธุระไปที่ไหนอีกเหรอคะ เกดนึกว่าพี่ชนม์จะไปส่งเกดกลับเองซะอีกค่ะ”
“พี่ไม่มีธุระที่ไหนหรอก แต่จะพาธารกับชัญญ่ากลับบ้านน่ะ”
เขาตอบเรียบ
เตชินพยักหน้ารับทันที
“เ
