เป็นคำที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยิน เพราะอันที่จริงตอนนี้ก็เพิ่งจะสองทุ่มกว่าเท่านั้น มันไม่ได้ดึกมากมายอย่างที่เขาว่า และแม้ในใจอยากจะบอกเขาไปว่าไม่เป็นไร ทว่าสายตาที่เขามองมามันบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
ดังนั้นเธอจึงก้าวออกมาจากบ้านพร้อมกับเขา แม้บ้านใหญ่จะมองเห็นในระยะสายตาเพราะอยู่ไม่ไกล แต่จังหวะการก้าวเดินอันเชื่องช้าของเขากลับทำให้เธอต้องก้าวช้าตามไปด้วย
“เหนื่อยรึเปล่า”
“คะ?”
“ที่ต้องคอยดูแลชัญญ่าแบบนี้ ทั้งที่ตอนกลางวันเธอก็ต้องรับมือกับเด็กหลายสิบคนอยู่แล้ว”
“อ๋อ ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ สนุกมากกว่า ธารชอบเวลาที่เด็กๆ เค้ามองเราอย่างคาดหวัง มองว่าวันนี้เราจะพาเค้าทำกิจกรรมอะไร ถึงจะเสียงดังกันไปบ้าง แต่พวกเค้าก็คือเด็ก เป็นผ้าขาวที่สะอาดบริสุทธิ์ และธารก็อยากจะแต่งแต้มแต่สีสันที่สวยงามลงไป ไม่อยาก...ให้เค้าต้องมีรอยด่างพร้อยด้วยการได้รับประสบการณ์ชีวิตที่ไม่ดี ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม”
คำ
