“พี่คงไม่ปฏิเสธว่าเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พี่รักธารเป็นเพราะธารรักชัญญ่า แต่พี่ไม่ได้ต้องการแค่แม่ของลูกนะธาร พี่ต้องการภรรยา ต้องการคู่ชีวิตที่จะสามารถจับมือกันเดินไปด้วยกัน และคนคนนั้นก็คือธาร ถ้าไม่ใช่ธาร...พี่ก็ไม่แต่งกับใคร ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะรักชัญญ่าได้มากกว่าธารก็ตาม”
ธารมิกานิ่งไปครู่หนึ่งด้วยความตื้นตันใจ ก่อนจะตัดสินใจให้คำตอบกับเขา
“งั้น…ธารขอเวลาหนึ่งปีได้มั้ยคะ”
เขามองเธออย่างแปลกใจ
“ถ้าหนึ่งปีจากนี้ หัวใจของพี่ยังเป็นของธาร ธารก็จะแต่งงานกับพี่ค่ะ”
อธิชนม์หัวเราะเบาๆ คล้ายน้อยใจในโชคชะตา
“ธารคงไม่เชื่อว่าพี่รักธารจริงๆ ใช่มั้ย”
เธอส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่เชื่อค่ะ แต่ธารอยากให้พี่มั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ก่อน อีกอย่างธารก็เพิ่งเริ่มทำงาน ยังไม่ได้มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ธาร...ไม่อยากให้คนอื่นมองว่าธาร...”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“พี่รอได้” เขาพูดช้าๆ “แต่ขอ
