“อ้อ แล้วธารขออะไรล่ะลูก”
“ธารขอเวลาพี่ชนม์หกเดือนค่ะ ถ้าในหกเดือนพี่ชนม์ไม่เปลี่ยนใจ ธาร...ยินดีจะแต่งงานกับเค้าค่ะ”
สาลินีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มที่แฝงความเอ็นดู
“แม่ไม่คิดว่าลูกจะมาพูดแบบนี้ง่ายๆ หรอกนะ เมื่อก่อนปฏิเสธแม่เสียงแข็งแทบไม่ไว้หน้า วันนี้กลับมาขออนุญาตเอง”
อมรวิทย์หัวเราะเบาๆ เสริมขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“ก็แปลว่าคราวนี้คิดจริงแล้วล่ะสิ”
สาลินีหันไปมองธารมิกาอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะมือเธอเบาๆ
“แม่ไม่ได้ห้าม แต่แม่ก็ไม่อยากยกธารให้ใครง่ายๆ เหมือนกันนะ เพราะฉะนั้นชนม์ต้องพิสูจน์ตัวเอง”
คำพูดนั้นทำให้อธิชนม์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ขณะที่ธารมิกาน้ำตาคลอขึ้นเล็กน้อยด้วยความซาบซึ้ง
ชัญญ่าที่ฟังอยู่เงียบๆ มาตลอด เงยหน้าขึ้นมองผู้ใหญ่ทุกคน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงใสตามความเข้าใจของตัวเอง
“งั้นอีกหกเดือน ชัญญ่าจะมีมามี้ใช่มั้ยคะ แล้วชัญญ่าก็
