“กลับมาแล้วเหรอคะพี่ชนม์” เธอหันมายิ้มให้ทันทีที่เห็นเขา
อธิชนม์พยักหน้า เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะก้มลงหอมขมับเธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติราวกับทำแบบนี้มานานหลายปี
“ครับ พี่ไปดูฟาร์มมาแล้ว เดี๋ยวสายหน่อยค่อยออกไปรีดนมรอบสอง” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความอบอุ่นที่เธอรับรู้ได้ชัดเจน
ธารมิกายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “ชัญญ่ายังไม่ตื่นค่ะ เดี๋ยวฝากพี่ไปปลุกมากินมื้อเช้าหน่อยนะคะ”
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัว คนที่ถูกพูดถึงก็เหมือนจะรู้หน้าที่ของตน เสียงฝีเท้าเล็กๆ ดังออกมาจากห้องนอน ก่อนเด็กหญิงตัวน้อยจะโผล่พรวดออกมาในชุดนอนลายการ์ตูน ผมยุ่งนิดหน่อย ดวงตากลมโตยังง่วงงุน
“แด๊ดดี้…” ชัญญ่าเดินมาหาเขาทันที ก่อนจะกอดเอวแน่น
อธิชนม์ก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้นมา หอมแก้มกลมๆ หนึ่งฟอด
“ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง”
เด็กหญิงพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองธารมิกา
“มามี้ทำโจ๊กเสร็จหรือยังคะ หนูหิวแล้ว”
คำว่า ‘มามี้’ หลุดออกมา
