ครั้งนี้…พวกเธอไม่ได้เดินเข้าห้องเดียวกันอีกแล้ว
ธารมิกาพาชัญญ่าไปส่งที่หน้าอาคารอนุบาลสอง ก่อนจะหยุดยืนตรงจุดนั้นอย่างตั้งใจ เธอไม่ก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ของครูประจำชั้น เพราะรู้ดีว่านี่คือก้าวแรกของการเติบโตที่เธอควรยืนอยู่ห่างออกมาอย่างพอดี
“มามี้อยู่ตึกโน้นนะคะ ถ้ามีอะไรให้บอกครูคนใหม่ของหนูได้เลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่หนักแน่นและจริงจัง ชัญญ่ามองหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“หนูจะไม่ร้องไห้ค่ะ หนูเป็นเด็กโตแล้ว”
“มามี้เชื่อค่ะ ลูกสาวมามี้เก่งที่สุดอยู่แล้ว”
เด็กหญิงหันไปยกมือไหว้ครูประจำชั้นอย่างเรียบร้อย
“สวัสดีค่ะคุณครู นี่มามี้ของหนูค่ะ”
คำแนะนำสั้นๆ นั้นทำให้ครูสาวยิ้มกว้าง
“สวัสดีค่ะครูธาร” เธอเอ่ยขึ้นด้วยความคุ้นเคยเพราะเคยร่วมประชุมกันบ่อยครั้ง
“สวัสดีค่ะครูแวว ฝากชัญญ่าด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้ามีอะไรแววจะแจ้งไปนะคะ”
“ขอบคุณมากค่ะ มามี้ไปทำงานก่อนนะคะเด
