ธารมิกามองภาพนั้นอยู่นาน หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาอย่างช้าๆ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดและขยับไม่ได้ แต่เพียงแค่เห็นว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ก็เหมือนมีใครค่อยๆ วางผ้าห่มผืนใหญ่ลงบนหัวใจที่หนาวสั่นของเธอ
เธอพยายามเอ่ยชื่อเขา เสียงที่ออกมาจากลำคอแผ่วเบาและแห้งผากจนแทบไม่ได้ยิน
“คุณ…ชนม์…”
เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นลมหายใจ แต่กลับดังพอจะปลุกคนที่เฝ้าอยู่ไม่ห่าง อธิชนม์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคมกริบที่ยังงัวเงียในวินาทีแรกเปลี่ยนเป็นตื่นเต็มที่เมื่อเห็นดวงตาของเธอเปิดอยู่
“ธาร!” เขาลุกขึ้นยืนแทบจะในทันที เสียงเรียกชื่อเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจที่ไม่อาจปิดบัง เขาก้มลงใกล้เตียง มือยกขึ้นอย่างลังเลเหมือนอยากแตะ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ
“ฟื้นซะทีนะเรา…เจ็บตรงไหนบ้าง หายใจเป็นยังไง ลำบากรึเปล่า”
คำถามหลั่งไหลออกมาพร้อมกันอย่างคนที่เก็บความกังวลไว้ทั้งคืน ธารมิก
