“ไม่เป็นไร พี่จะดูแลธารเองในฐานะ...พี่ชายของธาร อีกอย่างเดี๋ยวแม่ก็จะเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนแล้วล่ะ ขอบใจนะที่เป็นห่วง”
คำว่า ‘พี่ชาย’ หล่นลงกลางห้องอย่างเงียบงัน แต่กลับดังในหัวใจของธารมิกาเหมือนเสียงสะท้อนในถ้ำลึก หัวใจที่เพิ่งอบอุ่นเมื่อครู่เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบให้หดเล็กลง ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามไม่ตั้งชื่อเริ่มสั่นคลอนอย่างไม่เป็นระเบียบ
พี่ชาย…เท่านั้นเองหรือ?
วีรภพพยักหน้ารับ เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว
“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมฝากพี่ชนม์ดูแลธารด้วยนะครับ ดูแล้วน้องธารคงต้องการการพักผ่อน งั้นผมกลับก่อนดีกว่า” เขาหันมามองธารมิกาอีกครั้ง “ไว้พี่จะมาเยี่ยมใหม่นะครับ ถ้าธารต้องการอะไร บอกพี่ได้เสมอนะ”
“ขอบคุณค่ะพี่วี”
ธารมิกาพยักหน้าช้าๆ แม้ในใจจะสับสนวุ่นวายไปหมด เธอมองวีรภพเดินออกจากห้องไป ก่อนที่ประตูจะปิดลงเบาๆ เหลือเพียงความเงียบที่กลับมาครอบงำอีกครั้ง และ
