“งั้นถ้ามีอะไรรีบบอกให้พยาบาลโทรหาพวกเรานะลูก เจ็บปวดตรงไหนก็รีบบอกหมอ อย่าเก็บไว้รู้รึเปล่า” สาลินีทาบมือกับแก้มของเธอแผ่วเบา
“ค่ะคุณแม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ ที่นี่มีคนคอยดูธารเต็มไปหมด ทุกคนก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ ธารเองก็..อยากจะพักผ่อนเยอะๆ จะได้กลับบ้านไวๆ”
“งั้นพรุ่งนี้พวกเราค่อยมาเยี่ยมธารกันใหม่เถอะ ให้น้องได้พักผ่อนก่อน อย่าลืมสิว่าเรายังมีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ” อมรวิทย์พูดขึ้นทุกคนจึงได้แต่พยักหน้ารับ
เมื่อทุกคนเดินออกไปจากห้อง ห้องพักก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ธารมิกาหันหน้ามองเพดาน หัวใจรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเลือกถอยห่าง ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
หลายชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสนิท ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้งเดิมทีเธอนึกว่าเป็นพยาบาลที่เข้ามาตรวจตามปกติ แต่กลับกลายเป็นอธิชนม์ที่เดินเข้ามาเพียงลำพัง มือหนึ่งถือกล่องอาหารหลายกล
