เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับย้ำความจริงนั้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“แล้วก็…” เขาหยุดนิดหนึ่ง เหมือนเลือกคำพูด “ถ้าออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ พี่มีเรื่องดีๆ อีกเรื่องจะบอกธาร”
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตายังแดงก่ำแต่เต็มไปด้วยความสงสัย
“เรื่องอะไรคะ”
อธิชนม์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่ค่อยได้เห็นนัก อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ
“เอาไว้ถึงวันนั้นก็รู้เอง แต่ธารจะต้องดีใจมากแน่ เชื่อพี่สิ แต่ว่าพรุ่งนี้พี่คงต้องจัดการเรื่องสำคัญอีกเรื่องให้เสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นพี่คงต้องรู้สึกผิดต่อธารไปตลอดชีวิต”
ธารมิกาไม่ได้ถามว่ามันคือเรื่องไหน เพราะเธอเชื่อว่าหากเขาจัดการเสร็จแล้วเธอก็คงจะได้รู้เอง ในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดที่เธอจะต้องสงสัยในตัวเขาอีกต่อไป
นี่เป็นครั้งแรกที่ธารมิกาเชื่ออย่างแท้จริงว่า บางที…เธออาจมีที่ยืนของตัวเองอยู่แล้วตั้งแต่แรกโดยไม่จำเป็นต้องจากไปไหนเลย
เพราะที่ยืนของเธอก็คือในหัวใจขอ
