“ไม่ได้นะตาชนม์”
ทั้งสองหันไปพร้อมกัน หญิงสูงวัยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งครัด “หมอสั่งให้พัก ก็ต้องพัก จะพาน้องไปทำงานอะไรอีก”
อธิชนม์ลุกขึ้นยืนตรง หันไปหามารดาด้วยท่าทีสงบ
“ผมก็แค่อยากดูแลเธอเท่านั้นเองครับแม่ ไม่ได้จะให้ทำงานอะไรหนักหนาซะหน่อย”
สาลินีมองลูกชายอย่างพินิจ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความหมายลึกซึ้ง
“ดูแลในฐานะอะไรล่ะ พี่ชายงั้นหรือ?”
อธิชนม์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบตรงไปตรงมาโดยไม่หลบสายตา
“ตอนนี้…ก็ยังเป็นพี่ชายครับ”
ธารมิกานั่งนิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“แต่ถ้าวันหนึ่งผมกับธารแต่งงานกัน” เขาพูดต่ออย่างไม่ลังเล
“สถานะมันก็จะเปลี่ยนไปเอง”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที สาลินีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว
“จะแต่งกับลูกสาวเขา ถามพ่อแม่เขาหรือยังล่ะ”
น้ำเสียงนั้นแฝงการหยอก แต่สายตาจริงจัง “ทีแต่ก่อนปฏิเสธแม่เสียงแ
