“พี่คิดแค่ว่า…ถ้ามีโอกาสได้อยู่กับน้องธารมากขึ้น น้องธารอาจจะเปิดใจให้พี่บ้าง ตอนที่เกดถามว่ายินดีจะร่วมมือกับเธอมั้ย พี่ถึงได้ตอบตกลงไปทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะทำอะไร พี่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวมันจะจบลงแบบนี้” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย
“พี่เสียใจจริงๆ ครับ”
ธารมิกาหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
“ธารไม่ได้โทษใครเลยค่ะพี่วี ธารรู้ว่าทุกคนไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้”
คำตอบนั้นทำให้วีรภพเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนที่เขาจะเอ่ยสิ่งที่เก็บไว้ในใจออกมาในที่สุด
“พี่ชอบน้องธารครับ” เขาพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม
“พี่รู้ว่ามันอาจจะไม่เหมาะ ที่จะพูดออกมาในตอนนี้ แต่พี่แค่อยากให้น้องธารรู้ว่าพี่...คิดยังไง”
ธารมิกานิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจไม่ได้เต้นแรงอย่างที่ควรจะเป็น กลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด เธอมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนส่งยิ้มบาง
“ธารขอบคุณในความรู้สึกดีๆ ที่พี่วีมีให้นะคะ
