เขามองหน้าธารมิกาอย่างไม่กะพริบตา รอยเขม่าดำเปื้อนแก้มเธอ ริมฝีปากซีด มือของเธอมีรอยแผลและคราบเลือด มันทำให้เขารู้สึกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดไหลเข้ามาอย่างช้าๆ และหนักหน่วง ถ้าเขาไปเร็วกว่านี้อีกนิด ถ้าเขาสงสัยเร็วกว่านี้อีกหน่อย ถ้าเขาไม่มัวคิดว่าธารมิกาเป็นคนเข้มแข็งและดูแลตัวเองได้เสมอ…เธออาจไม่ต้องอยู่ในสภาพนี้
เจ้าหน้าที่กำลังให้ออกซิเจนและตรวจสัญญาณชีพ อธิชนม์พยายามข่มตัวเองให้สงบ เพราะเขาต้องไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงการทำงานของเจ้าหน้าที่ซึ่งมันจะยิ่งส่งผลเสียต่อร่างกายของเธอมากขึ้น
อธิชนม์ก้มลงใกล้มือของเธอ เขากำมือเธอไว้เบาๆ เหมือนกลัวว่าถ้ากำแน่นเกินไปเธอจะเจ็บ ทั้งที่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกตัวแล้วด้วยซ้ำ
“ธาร…” เขาเรียกเสียงแผ่วจนแทบเป็นลมหายใจ
“เข้มแข็งนะ…ได้ยินมั้ย อย่าทิ้งพี่ไป...พี่ขอร้อง”
ไม่มีคำตอบใดหลุดออกจากริมฝีปากซีดเซียว
มีเพียงเสียงไซเรนที่ดังย้ำความจริงว่าเวลา
