ภายในห้องเก็บของมืดและรก มีชั้นวางของสูงเรียงราย มีตู้เหล็ก ตู้ไม้ กล่องอุปกรณ์การสอน และของใช้สารพัดอย่างที่โรงเรียนต้องเก็บไว้ ควันหนาจนแทบมองไม่เห็นปลายมือ เปลวไฟเริ่มลามมาที่มุมหนึ่งของห้อง เสียงแตกดังปะทุเป็นระยะจากความร้อนที่เผาผนังและเฟอร์นิเจอร์
“ธาร!” เขาตะโกนอีกครั้ง เสียงแหบพร่า “ธารอยู่ไหน!”
ในตอนแรกไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของเขาเองที่ดังอยู่ในหู จนกระทั่งสายตาของเขาจับภาพบางอย่างได้จากพื้นห้อง เงาร่างเล็กๆ ที่นอนอยู่ใกล้ชั้นวางของที่ล้มลงมาครึ่งหนึ่ง
อธิชนม์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
ธารมิกาอยู่ตรงนั้นจริงๆ
เธอนอนตะแคง ร่างกายขดงอเหมือนพยายามปกป้องบางอย่างไว้ในอ้อมแขน และเมื่อเขาวิ่งเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นชัดว่าเธอกอดสุนัขแม่ลูกหลายตัวเอาไว้แน่น แม่สุนัขตัวสั่นสะท้าน ลูกสุนัขอีกตัวซุกอยู่ใต้ท้องแม่เหมือนหาที่ปลอดภัยที่สุด ในขณะที่ร่างของธารมิกาเองเป็นเหมือนกำแพงมนุ
