อธิชนม์ย่อตัวลงระดับเดียวกับลูกสาวก่อนถอดถุงมือ แล้วลูบศีรษะเล็กเบาๆ
“วันนี้ชัญญ่าทำได้ดีมาก เดี๋ยวแด๊ดจะพาไปดูลูกวัวเกิดใหม่ด้วย แต่ก่อนนั้น…ชัญญ่าต้องขอบคุณอาธารที่มาด้วยกันก่อนนะ”
ชัญญ่าหันไปหาธารมิกาทันที ยิ้มกว้างจนตาหยี
“ขอบคุณที่มานะคะค่ะอาธาร วันนี้หนูมีความสุขมากเลยค่ะ”
ธารมิกายิ้มตอบ ทั้งที่ในอกยังสั่นไหวจากคำพูดก่อนหน้าของเขาอยู่ตลอด
“อาก็มีความสุขค่ะคนเก่ง ขอบคุณที่ชวนอามาด้วยกันนะคะ”
อธิชนม์เงยหน้ามองธารมิกาแวบหนึ่ง สายตานั้นเหมือนอยากจะพูดต่ออีกหลายอย่าง แต่เขาเลือกหยุดไว้แค่นั้น เพราะรู้ดีว่าการรีบร้อนเกินไปอาจจะทำให้เธอถอยห่างออกไปได้ และเขาไม่อยากให้เธอถอยไปไกลกว่าเดิมอีกแล้ว
หลังจากนั้นเขากับธารมิกาก็พากันไปล้างมือให้สะอาด เขาพาทั้งสองคนเดินไปยังคอกลูกวัวเกิดใหม่ที่อยู่ห่างออกไปอีกหน่อย ระหว่างทางชัญญ่าคอยจับมือธารมิกาไว้ตลอด บางครั้งก็หันมาหาบิดาแล้วถามโน่นถามน
