รถค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปจอดใต้ร่มไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านเหมือนตั้งใจให้เป็นหลังคาโดยธรรมชาติ ลมเย็นจากสายน้ำเบื้องหน้าพัดมาแตะผิวตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดประตูลงจากรถ กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้ และกลิ่นน้ำใสสะอาดลอยเข้ามาจางๆ ทำให้ความเหนื่อยล้าจากช่วงเช้าหายไปอย่างประหลาด
“ถึงแล้วครับ” อธิชนม์พูดกับชัญญ่าเสียงเรียบ แต่แฝงความนุ่มนวลที่คนใกล้ตัวเริ่มจับได้ทีละน้อย
ชัญญ่าดีดตัวขึ้นชะเง้ออกไปด้านนอกด้วยความตื่นเต้น
“เย้! ถึงน้ำตกแล้ว!”
อธิชนม์ลงจากรถก่อน แล้วจึงมาเปิดประตูให้เธอทั้งสอง เขาอุ้มเด็กหญิงลงมาในท่าที่คุ้นเคย ชัญญ่ากอดคอเขาไว้แน่นแล้วซุกหน้าเข้าที่ไหล่เหมือนจะซ่อนเสียงหัวเราะไว้ตรงนั้น ก่อนจะรีบไถลลงจากอ้อมแขนแล้ววิ่งไปจับมือธารมิกาแทบจะทันที
“อาธารไปด้วยกันนะคะ!”
ธารมิกามองอธิชนม์แวบหนึ่งราวกับขออนุญาต ทั้งที่รู้ดีว่าไม่จำเป็นต้องขอ เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบตะกร้าปิกนิกที่เตรีย
