“อาธารก็กลับมาด้วย!”
เด็กหญิงประกาศเสียงดังราวกับกลัวใครจะไม่รู้
“ใช่ค่ะ อากลับมาแล้ว คิดถึงชัญญ่ามากเลยรู้มั้ยคะ” ธารมิกาบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
บนชานบ้าน สาลินีที่นั่งรออยู่แล้วลุกขึ้นเดินลงมาอย่างช้าๆ สายตามองภาพสามคนตรงหน้าด้วยความพอใจ ท่านยังไม่พูดอะไร เพียงแต่รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าก็ชัดเจนพอจะบอกทุกอย่าง
อธิชนม์วางชัญญ่าลง ก่อนจะหันไปมองธารมิกาที่กำลังหยิบกระเป๋าเดินทางออกจากท้ายรถ เขาขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเรียบง่าย แต่ชัดเจน และดังพอให้ทุกคนรอบข้างได้ยิน
“พี่ยกให้”
ธารมิกาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงกับคำเรียกที่เริ่มคุ้นหูแต่ยังทำให้รู้สึกเขินทุกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ คุณชนม์” อธิชนม์ไม่ได้แก้คำเรียกนั้น เพียงยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
“เย็นนี้พี่จะมารับไปกินสเต๊กด้วยกัน ฉลองสอบเสร็จ”
คำว่า ‘พี่’ ยังลอยอยู่ก
