ธารมิกาพยักหน้าโดยไม่เอะใจ เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องเก็บของ กลิ่นอับผสมกลิ่นฝุ่นลอยออกมา ภายในห้องค่อนข้างมืด มีเพียงแสงไฟนีออนดวงเล็กที่ติดอยู่มุมเพดานและไม่รู้ว่าสวิตช์ไฟอยู่ตรงไหน เมื่อสายตาปรับกับความมืดได้ เธอก็เห็นแม่สุนัขตัวหนึ่งนอนอยู่ที่มุมห้องจริงๆ รอบตัวมีลูกสุนัขตัวเล็กๆ นอนเบียดกันอยู่ราวสองสามตัว
“ทำไมมาคลอดลูกตรงนี้นะเรา” ธารมิกาพึมพำ ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ระวังไม่ให้แม่สุนัขตกใจ
แต่ในจังหวะที่เธอก้าวเข้าไปเพียงไม่กี่ก้าว ประตูด้านหลังก็ปิดลงอย่างแรง เสียง ปึง! ดังสะท้อนในห้องเก็บของ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกลอนประตูถูกล็อกแน่น
ธารมิกาสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปดึงลูกบิดประตูทันที
“เดี๋ยวก่อนค่ะ! ใครอยู่ข้างนอกคะ มีคนอยู่ในนี้นะคะ กลับมาเปิดก่อน!”
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงความเงียบที่กดทับหัวใจเธออย่างหนัก เธอลองดันประตูอีกครั้ง แต่ประตูก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย ดูท่าคงเป็นแม่
