เขานิ่งไปอีกครั้ง ก่อนเสียงจะต่ำลงกว่าเดิม “ฉันไม่เคยสนใจว่าเธอจะไปไหน กับใคร จนวันหนึ่ง…วันที่ชัญญ่าอายุครบหนึ่งขวบ”
ธารมิกาเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย เห็นกรามของอธิชนม์ขบแน่น ดวงตาที่มักนิ่งสงบมีแววแข็งกร้าววาบผ่านเพียงเสี้ยววินาที
“วันนั้นพี่เลี้ยงลาพอดี ฉันต้องฝากลูกไว้กับแคทเธอรีนก่อนออกไปทำงาน” เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อคิดไปถึงวินาทีนั้น
“ช่วงพักเที่ยงฉันก็เปิดกล้องดูลูก เป็นกล้องวงจรปิดที่ฉันแอบติดไว้ดูพี่เลี้ยงโดยไม่ได้บอกให้เธอรู้มาก่อน สิ่งที่เห็นตอนนั้นคือชัญญ่าทำน้ำหวานหกใส่เสื้อเธออย่างไม่ตั้งใจ แคทเธอรีนโมโหมาก เธอตีลูกอย่างรุนแรงจนชัญญ่าร้องไห้เสียงดังลั่น แต่ยิ่งลูกเสียงดังเท่าไหร่เธอก็ยิ่งตีหนักขึ้นจนชัญญ่าต้องคลานไปหลบใต้โต๊ะอย่างน่าสงสารที่สุด” มือของเขากำแน่นขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
ธารมิกาสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่เธอยังไม่ละสายตาออกจาก
