“สอบครั้งนี้…สำคัญมากใช่มั้ย”
ธารมิกาเงยหน้าขึ้น
“ค่ะ สำคัญมากเพราะถ้าสอบไม่ผ่านก็ไม่ได้เป็นครู”
“กดดันมั้ย”
เธอคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ก็กดดันค่ะ แต่ยังไงก็ต้องผ่านไปให้ได้ ธารไม่อยากให้คุณแม่ผิดหวัง แล้วก็ไม่อยากให้ใครมาดูถูกว่าอาศัยเส้นสายของคุณแม่เลยได้มาทำงานในโรงเรียนด้วย”
อธิชนม์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“พี่เชื่อว่าธารทำได้แน่นอน ธารเรียนเก่งอยู่แล้ว”
“ขอบคุณนะคะที่เชื่อมั่นในตัวธาร”
“พี่เชื่อในตัวธารเสมอ พ่อกับแม่ก็เหมือนกัน”
คำพูดสั้นๆ นั้นไม่ได้หวือหวา แต่กลับทำให้ธารมิการู้สึกเหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังอย่างมั่นคง เธอหันไปมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ฝ่ารถติดในตัวเมืองจนมาถึงโรงแรมขนาดกลางใจกลางเมืองเชียงใหม่ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่ใช้เป็นสนามสอบ
ตัวอาคารสีเอิร์ธโทนดูสบายตาสบายใจ แสงไฟยามเย็นส่องลอดกระจกใสออกมาให้ความรู
