“เดี๋ยวธารนอนเตียงนะ พี่นอนโซฟาได้”
ธารมิกาหันมามองเขาก่อนจะหันไปมองโซฟาที่หากเขานอนลงไปขาคงจะเลยไปเกินครึ่ง ดวงตาคู่สวยนิ่งสงบอย่างคนที่คิดไตร่ตรองดีแล้ว
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เตียงกว้าง นอนคนละฝั่งก็พอ หมอนก็มีตั้งสี่ใบ เดี๋ยวธารเอาสองใบมากั้นระหว่างกันก็ได้ คือ...ไม่ได้หมายถึงว่าธารกลัวคุณชนม์จะทำอะไรนะคะ ธารแค่...กลัวตัวเองจะนอนดิ้นแล้วทำให้คุณชนม์นอนไม่สบายเท่านั้นเอง” เธอรีบบอกจนเขาถึงหลุดขำเล็กๆ
ทว่าคำอธิบายนั้นไม่ได้ทำให้สถานการณ์เบาลง หากแต่ทำให้ความจริงชัดเจนขึ้นว่าในคืนนี้…พวกเขาจะอยู่ในพื้นที่เดียวกันโดยไม่มีข้ออ้างใดมาปิดบังได้อีก
“นั่นสินะ โซฟานี่...ดูไปดูมาก็เล็กเกินกว่าจะได้นอนได้จริงๆ งั้นคืนนี้...ก็รบกวนธารด้วยละกัน แต่ตอนนี้พี่หิวแล้วสิ เราสั่งอะไรมากินกันหน่อยมั้ย ธารหิวรึเปล่า”
“ก็...หิวนิดหน่อยเหมือนกันค่ะ”
“งั้นสั่งอะไรง่ายๆ มากินรองท้องจะได้นอนหลับสบายละกัน”
“ค่ะ
