ธารมิกาหลับตาแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบ เธอเตรียมใจรับสิ่งที่คิดว่าจะเกิดขึ้นในวินาทีถัดไป
แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น มือของเขากลับวาดข้ามตัวเธอไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเสียง คลิก! เบาๆ ดังขึ้น
ไฟหัวเตียงฝั่งของเธอดับลงในตอนนั้นเอง…
เธอลืมตาขึ้นทันทีเมื่อคิดว่าตัวเองคงเข้าใจอะไรผิดไป
อธิชนม์ผละออกไปเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มขบขันบนใบหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มที่ไม่เคร่งขรึม ไม่เย็นชา และไม่พยายามซ่อนอะไรไว้ข้างใน
ในใจเธอคิดไปว่าเขาคงจะเมาจริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้...
“คิดว่าพี่จะทำอะไร” เขาถามเสียงต่ำ แววตาเป็นประกาย “ถึงได้หลับตาแน่นขนาดนั้น หืม...”
ธารมิกามองสบตาเขา ใบหน้าร้อนผ่าว เธอไม่กล้าตอบ ไม่กล้าปฏิเสธสิ่งที่เขาพูด เพราะคำตอบมันชัดเจนเกินไปในความเงียบนี้
“คิดว่า...พี่จะจูบเธอเหมือนคืนนั้นเหรอ”
“เอ่อ...ธาร...ไม่ได้...”
อธิชน
