ตอนที่ 5 แผนจับคู่

อมรวิทย์นั่งข้างภรรยาตามเดิม เขาเป็นคนใจเย็น พูดน้อย แต่ทุกครั้งที่สบตากับใครก็มีแต่ความเมตตาและความอบอุ่นให้เสมอ และคืนนี้เขาก็มองทุกคนด้วยสายตาแบบนั้น แววตานุ่มลึกของชายวัยหกสิบผ่านโลกมามากพอจะรู้ว่า ความสุขบางอย่างต้องใช้เวลารอคอย และเมื่อมันมาถึงก็ไม่ควรปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆ ธารมิกานั่งฝั่งตรงข้ามกับอธิชนม์ ไหล่เล็กตั้งตรงอย่างคนมีมารยาทแต่ไม่เกร็ง เธอเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ เสื้อผ้าสีอ่อนทำให้ใบหน้าหวานของเธอดูละมุนขึ้นไปอีก รอยยิ้มที่มีลักยิ้มข้างแก้มชัดเจนไม่ต่างจากทุกวัน ส่วนชัญญ่านั่งอยู่ระหว่างย่ากับอาธารตามที่ตัวเองเลือก เธอถูกจัดเบาะนั่งเสริมให้สูงขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ตักอาหารได้สะดวก ผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกถูกอาสาวรวบเก็บไว้ด้วยกิ๊บตัวเล็กน่ารัก ดวงตากลมโตเป็นประกายตั้งแต่เห็นสเต๊กชิ้นใหญ่ไปจนถึงจานขนมหวานที่วางรออยู่ด้านข้าง เด็กหญิงไม่สนใจว่าเพิ่งเดินทางไกลมาทั้งวัน เพราะแค่ได้อยู่ท่ามกลางคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเอง ‘มีครอบครัว’ เธอก็ลืมความอ่อนเพลียไปอย่างง่ายดาย อธิชนม์นั่งเงียบตามนิสัย ปลายช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ เขาไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นมากนัก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธความอบอุ่นตรงหน้า เพียงแค่รักษาระยะของตัวเองไว้เหมือนเดิม ความอบอุ่นของบ้านเป็นสิ่งที่เขารู้สึกได้...แต่ไม่คุ้นเคยพอจะยอมให้มันไหลเข้ามาจนท่วมกำแพงที่เขาสร้างไว้ “กินเยอะๆ นะลูก” สาลินีเอ่ยกับธารมิกา พลางตักซุปใสใส่ถ้วยให้ “ดูสิผอมไปหมดแล้ว อยู่กรุงเทพฯ ได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า เรียนหนักมากเหรอลูก” “ธารกินปกติค่ะคุณแม่ แค่ช่วงหลังๆ มานี้มีโปรเจกต์เยอะเลยนอนดึกนิดหน่อย แล้วก็ต้องไปฝึกสอนด้วยบางทีก็ต้องช่วยคุณครูที่โรงเรียนจนค่ำเลยอาจจะกินข้าวไม่เป็นเวลาไปบ้างเท่านั้นเอง บางคืนก็อาจจะต้องนอนดึกสักหน่อย” ธารมิกาบอกยิ้มๆ “เฮ้อ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องนอนดึกแล้วนะ กลับมาอยู่กับแม่ อยู่กับพ่อแล้วก็อยู่กับหลานด้วย” เธอหันไปบีบแก้มชัญญ่าเบาๆ จนเด็กหญิงหัวเราะคิกคัก สาลินีทำเสียงดุ แต่แววตาเอ็นดู “อยู่กับแด๊ดดี้ด้วยนะคะ” “จริงสินะ ย่าเกือบลืมแด๊ดดี้ของชัญญ่าไปเลย ก็เล่นนั่งเงียบไม่พูดไม่จาเลยนี่นา” สาลินีหันไปมองค้อนบุตรชาย ก่อนจะคิดถึงคำพูดที่ท่านบอกเขาก่อนจะไปรับน้องสาวเมื่อหลายวันก่อน “ชนม์ ธารจะกลับเชียงใหม่แล้วนะลูก” “เหรอครับ” “ยังจะมาเหรอครับอะไรอีก ที่แม่พูดเนี่ยหมายถึงจะให้แกขับรถไปรับน้องด้วยตัวเอง แม่ไม่อยากให้น้องนั่งเครื่องบินกลับเอง น้องไปอยู่ที่โน่นตั้งหลายปี มีกระเป๋าหลายใบต้องขนกลับ” “งั้นแม่ก็ส่งรถตู้ของฟาร์มไปรับเธอสิครับ” “เอ๊ะ ตาชนม์นี่ยังไงนะ จะให้น้องนั่งรถกับคนขับรถมาตั้งหลายชั่วโมงได้ยังไง เกิดมีอะไรขึ้นมา แม่ไม่วางใจ แกไปรับน้องเองนั่นแหละดีแล้ว จะได้...มีเวลาพูดคุยกันให้มากขึ้น ตอนนี้น้องก็โตเป็นสาวแล้ว สวยด้วยนะ ชัญญ่าเองก็อยากมีแม่ เพราะฉะนั้น...” “งั้นผมจะพาชัญญ่าไปด้วย” เขารีบพูดอย่างรู้ทัน เพราะตั้งแต่บินกลับจากอเมริกาพร้อมลูกสาว และบอกท่านว่าแม่ของลูกเสียไปแล้ว มารดาก็หาทางจับคู่เขากับธารมิกาอยู่ตลอด จนหลายครั้งที่เขาต้องเดินหนีตอนที่ท่านยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ “อะไร? จะพาหลานแม่นั่งรถไปด้วยทำไม จากเชียงใหม่ไปกรุงเทพฯ ตั้งหลายชั่วโมง ไปกลับก็ยี่สิบกว่าชั่วโมงแล้วนะ” “ชัญญ่าเพิ่งมาเมืองไทยคงอยากเที่ยวครับ ถ้าแม่อยากให้ผมไปรับลูกสาวคนโปรดของแม่ งั้นผมก็จะพาชัญญ่าไปด้วย ไม่อย่างนั้นแม่ก็ส่งคนอื่นไปรับธารเองละกัน” สุดท้ายท่านก็เถียงเขาไม่เคยชนะสักที... “คุณย่าขา ชัญญ่ากินสเต๊กได้มั้ยคะ” คำถามของหลานสาวดึงให้ท่านหลุดจากความคิดก่อนหน้านี้ “ได้สิลูก แต่ต้องหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ นะ เดี๋ยวย่าหั่นให้” สาลินีหยิบมีดขึ้นมา แต่ธารมิการีบยื่นมือไปช่วย “เดี๋ยวธารทำให้ชัญญ่าเองค่ะคุณแม่” เธอพูดอย่างเกรงใจ ก่อนจะค่อยๆ หั่นสเต๊กเป็นชิ้นเล็กพอดีคำให้หลาน แล้วราดซอสให้นิดเดียวตามที่เด็กกินได้ ชัญญ่ามองมือคุณอาคนสวยด้วยสายตาชื่นชมแบบไม่ปิดบัง แล้วก็ยิ้มกว้าง “อาธารเก่งจังเลยค่ะ” ธารมิกาหัวเราะเบาๆ “เก่งอะไรคะ แค่หั่นเนื้อเอง” “เก่งค่ะ” ชัญญ่าพยักหน้าแรง แล้วหันไปมองแด๊ดดี้ที่นั่งเงียบๆ “แด๊ดดี้ไม่เคยหั่นให้หนูสวยแบบนี้เลย” อธิชนม์เหลือบตามองลูกสาวหนึ่งครั้ง ก่อนจะตอบเรียบๆ “แด๊ดดี้ก็หั่นสวย บางกว่านี้ด้วย” “แด๊ดดี้หั่นบางเกินไปค่ะ อาธารหั่นสวยกว่า สวยเหมือนคนหั่นเลย” เด็กหญิงสรุปเสียงดังเหมือนประกาศชัยชนะ ทำให้อมรวิทย์หลุดหัวเราะในลำคอ และสาลินีก็ยิ้มกว้างขึ้นอย่างพอใจราวกับได้ยินประโยคที่อยากได้ยินที่สุด “หนูชัญญ่านี่น่ารักจริงๆ น่ารักเหมือนใครน้า...” อมรวิทย์พูดพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ชัญญ่าหันไปมองย่าอย่างไม่ลังเล “เหมือนคุณย่าค่ะ คุณย่าของหนูน่ารัก จริงมั้ยคะคุณย่าขา” เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันทั้งโต๊ะ บรรยากาศอบอุ่นจนเหมือนความเหนื่อยล้าทั้งหมดละลายไปกับอาหารและเสียงสนทนา