ตอนที่ 6 ไม่ฝืนใจ

สาลินีถามธารมิกาเรื่องการเรียนที่กรุงเทพฯ ถามเรื่องการเตรียมเอกสารมาเป็นครูที่โรงเรียนอนุบาลแสนรัก ธารมิกาตอบทุกคำถามอย่างสุภาพและอ่อนโยน บางครั้งก็ตอบแบบทั้งขำทั้งเขินเพราะสาลินีถามละเอียดเหมือนสอบปากคำ แต่เธอไม่รำคาญเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ว่าทุกคำถามคือความคิดถึงที่คนเป็นแม่เก็บไว้หลายปี ชัญญ่าก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอเอ่ยขึ้นทุกครั้งที่บทสนทนาขาดช่วง บางประโยคเหมือนเป็นการเล่า บางประโยคเหมือนเป็นการป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าอาธารเป็นของเธอ “อาธารจะเป็นคุณครูที่โรงเรียนของคุณย่าด้วยนะคะ หนูอยากอยู่ห้องของอาธารค่ะ” เด็กหญิงย้ำซ้ำอีกครั้งเหมือนกลัวใครจะลืม “งั้นเดี๋ยวย่าจะจัดการให้อาธารเป็นครูประจำชั้นของชัญญ่าเองเลยนะคะ ดีรึเปล่า” “ดีค่ะ คุณย่าใจดีที่สุดเลย แด๊ดดี้ดีใจมั้ยคะที่ชัญญ่าจะได้อยู่กับอาธาร” เธอหันไปถามบิดา “อืม” คำตอบเรียบๆ ของเขาทำให้บนโต๊ะเงียบไปชั่วอึดใจ สาลินีสบตากับอมรวิทย์อย่างมีความหมาย ก่อนจะยิ้มละมุนออกมาเหมือนคนได้รับคำตอบบางอย่างที่รอมานาน มีเพียงอธิชนม์ที่ยังคงนิ่ง เขาตักอาหารเข้าปากช้าๆ สายตาไม่มองใครเป็นพิเศษ แต่หางตากลับรับรู้ทุกอย่าง...เสียงหัวเราะของลูกสาว เสียงตอบรับอ่อนโยนของธารมิกา และสายตาของมารดาที่มองภาพนั้นด้วยความหวังแบบไม่ปิดบัง มื้ออาหารผ่านไปอย่างอิ่มเอมจนแทบไม่มีจานไหนเหลือ ชัญญ่ากินของหวานไปได้สองคำก็เริ่มง่วงตาปรือ เธอเอนหัวซบแขนธารมิกาอย่างเคยชิน ธารมิกาลูบผมหลานเบาๆ จนเด็กหญิงยิ้มทั้งที่ตายังปิดอยู่ สาลินีวางช้อนลง แล้วทำท่าหันไปทางธารมิกาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่มีเป้าหมายชัดเจน “ธาร…พาหลานไปอาบน้ำเข้านอนที่บ้านของพี่ชนม์หน่อยสิลูก” ธารมิกาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “คะ? บ้านคุณชนม์ไม่ใช่หลังนี้เหรอคะ” “พี่เค้าพักที่บ้านไม้สักหลังเดิมนั่นน่ะ ห้องชัญญ่าอยู่ห้องเล็ก หนูพาหลานไปอาบน้ำนอนให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับนะจ๊ะ” สาลินีบอกพลางหันไปมองหน้าบุตรชาย ธารมิกาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธออุ้มชัญญ่าขึ้นจากเก้าอี้ เด็กหญิงซบไหล่เธอทันทีเหมือนหาที่พักได้แล้ว อธิชนม์ลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ “เดี๋ยวฉันพาลูกไปเอง...” “ไม่ต้อง” สาลินีตัดบทด้วยเสียงนุ่ม แต่หนักแน่น “ให้น้องพาหลานไปเถอะชนม์ แม่อยากให้แกนั่งคุยกับพ่อกับแม่สักหน่อย” อธิชนม์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ครับ” ธารมิกาพาชัญญ่าออกจากห้องอาหาร เดินผ่านโถงทางเดินที่มองออกไปเห็นสวนดอกไม้ของอมรวิทย์ ทางเดินหินที่เชื่อมระหว่างบ้านหลังใหญ่กับบ้านไม้สักทอดยาวใต้แสงไฟสนาม ชัญญ่ากึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ยังยกมือโบกให้คุณย่าอย่างน่ารัก “ฝันดีนะคะ คุณปู่คุณย่า” “ฝันดีจ้ะหลานย่า” สาลินีตอบเสียงใส แล้วหันกลับมาทันทีที่ประตูปิดลง ทันทีที่เสียงฝีเท้าของธารมิกาห่างออกไป บรรยากาศในห้องอาหารก็เริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน อมรวิทย์ยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างใจเย็น เขาไม่คิดจะพูดแทรกปล่อยให้ภรรยาเริ่มก่อนตามธรรมเนียมของบ้านนี้ที่ทุกคนคุ้นเคย สาลินีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับไปที่ลูกชายอย่างแน่วแน่ “ชนม์...” อธิชนม์ยังนั่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีสงบ แต่ก็รู้ทันมารดาทุกอย่าง “ผมรู้ว่าแม่ต้องการจะพูดอะไรครับ” สาลินีนิ่งไปวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง “แม่ยังไม่ได้พูดเลยนะ” “แต่ผมรู้” เขาตอบเสียงเรียบ “แม่อยากถามว่าผมรู้สึกยังไงเวลาเจอธารอีกครั้ง แล้วแม่ก็อยากให้ผมมองเธอ…มากกว่าน้องสาว ผมไม่อยากให้แม่บังคับให้ผมต้องรู้สึก มันไม่ยุติธรรมกับผมและกับธารด้วย” ความเงียบทิ้งตัวลงในห้องอาหารอีกครั้ง โคมไฟสีนวลยังส่องโต๊ะอาหารเหมือนเดิม แต่ความอบอุ่นของไฟกลับกลายเป็นแรงกดบางๆ ที่มองไม่เห็น อมรวิทย์วางแก้วลงช้าๆ แล้วมองลูกชาย “แม่เขาไม่ได้อยากบังคับ แค่เป็นห่วง” “ผมรู้ครับพ่อ” อธิชนม์ตอบ แต่สายตายังอยู่ที่มารดา “เพราะงั้นผมถึงอยากพูดให้ชัดตั้งแต่ต้น แม่เลิกคิดเถอะครับ” สาลินีเลิกคิ้ว “เลิกคิดอะไร” อธิชนม์สูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนรวบทุกอย่างไว้แล้วพูดออกมาทีเดียว “เลิกคิดจะจับคู่ให้เราสองคนไงครับ ” คำพูดนั้นชัดมาก ชัดจนไม่เปิดช่องให้ตีความผิด ไม่ใช่คำพูดโกรธ ไม่ใช่คำพูดประชด เป็นคำพูดที่นิ่ง แข็ง และตั้งใจให้เป็นจุดจบ สาลินีนิ่งไปนานกว่าที่ควร ดวงตาของเธอไม่ได้มีความเสียใจแบบหม่นเศร้า มีเพียงความเข้าใจปนเหนื่อยใจของแม่ที่เลี้ยงลูกชายคนนี้มา รู้ดีว่าเขาสร้างกำแพงให้ตัวเองสูงแค่ไหน และรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยให้ใครพังมันง่ายๆ “งั้นก็ตามใจ” เธอพูดในที่สุด น้ำเสียงนุ่มลง แต่ยังมีบางอย่างแฝงอยู่ “ในเมื่อลูกพูดมาขนาดนี้แม่ก็จะไม่ฝืนใจ” อธิชนม์พยักหน้าเล็กน้อย เหมือนเรื่องควรจบแค่นี้ เขาหันหน้าไปทางประตูแล้วลุกขึ้นเหมือนจะเดินออกไป แต่เสียงแม่ยังดังต่อ “แต่แม่ขอพูดอีกประโยค” สาลินีจ้องหน้าเขา “เพื่อให้แกจำเอาไว้” อธิชนม์หยุดยืนแล้วหันกลับมา สาลินีเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ แต้มมุมปาก เหมือนท่านกำลังท้าทายลูกชายของตัวเองอย่างรู้ทัน