หึงขึ้นหน้า

ตอนที่ 25 แพคเม่เดินเข้ามาในห้องเรียน หลังจากวางสายจากคุณแม่เรียบร้อยแล้ว เธอหยุดเท้าเพียงครู่ ก่อนจะหันไปมองยังโต๊ะด้านหลังตามสัญชาตญาณ แต่ที่นั่งตรงนั้น…กลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของอีธาน หัวคิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แพคเม่จึงเอนตัวไปกระซิบถามนาชาเบาๆ “นาชา…อีธานล่ะ?” นาชาหันมาตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “อีธานลาเรียนคาบบ่ายน่ะ เหมือนคุณลุงของเขามาเรียกกลับไปเมื่อกี้เอง” เธอเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะถามต่ออย่างสงสัย “เม่ไม่เห็นเหรอ ตอนอีธานเดินออกไป?” แพคเม่ชะงัก แววตาฉายความงุนงงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอมั่นใจว่า ตลอดเวลาที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น เธอไม่เห็นใครเดินผ่านเธอไปเลย แพคเม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “ก่อนหน้าที่ฉันจะรับสายคุณแม่ อีธานพูดอะไรสักอย่างนะ” เธอหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามดึงความทรงจำสั้นๆ นั้นกลับมา “ฉันได้ยินชัดเลยล