ตอนที่ 8
มันเร็วไปร้อยปี ไอ้น้องชาย
“โอ๊ย เติมอีกค่ะ หน้ายังไม่แน่น ดอลลีอายยังเขินอยู่ งัดมันขึ้นมาอีก” หนุ่มผมทองยืนเท้าเอว แผดเสียงประชดประชันเพื่อนสนิทด้วยท่าทางหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
“อะไรของมึงเนี่ยอีป้า หน้ากูยังไม่แน่นเท่ามึงเลย” เจ้าเอยขมวดคิ้ว เธอกำลังนั่งแต่งหน้าไปเรียนตามปกติ ซึ่งเป็นแค่การแต่งบาง ๆ เท่านั้น ทว่าจู่ ๆ เวสป้าก็เดินเข้ามานั่งบนเตียงแล้วกระแทกเสียงใส่
“กูเปล่า มึงจะแต่งไปให้ใครดูเยอะแยะ จะสายแล้วเนี่ย” เขาแสร้งยกนาฬิกาขึ้นมาดู
“อีป้า นาฬิกามึงเสียเหรอ เพิ่งเจ็ดโมงครึ่ง มีเรียนเก้าโมงเถอะ”
“ชักช้า เดี๋ยวไม่มีที่จอดรถ”
“เออ ๆ กูรู้แล้วน่า” แม้จะข้องใจว่าทุกทีก็ออกเดินทางไปมหาวิทยาลัยประมาณแปดโมง แต่เพราะขี้เกียจซักไซ้ เจ้าเอยเลยจำต้องเก็บของแบบงง ๆ
เวสป้านั่งคิ้วขมวดมาตลอดทาง โชคดีที่ออกมาเร็ว ถ้าเป็นเวลาปกติไอ้ลูกหมานั่นคงติดรถมาด้วย เขาได้ยินเสียงว่าอีกฝ่
