บทที่ 17 ฤทธิ์รักแรงหวง [NC25+]

ตอนขึ้นไปอยู่บนรถ ฌอร์นยังคงนั่งนิ่งๆ ไม่พูดไม่จา เอมมาลินก็เข้าไปกระแซะๆ ออดอ้อนเอาใจเพราะไม่อยากให้เขาโกรธหรือหงุดหงิด หารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนั้นจะยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เธอจับมือของชายหนุ่มและกุมเอาไว้แน่น และยังเอาหัวพิงกับไหล่เขาอีก “เปิดเรียนได้สองสามวัน เป็นยังไงบ้าง” เขาถาม “สนุกดีค่ะ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ เยอะเลย” “เพื่อน... ผู้ชายหรือผู้หญิง” “ผู้หญิงสิคะ ในสาขาที่ชะเอมเรียนมีผู้ชายซะที่ไหน มีแต่เก้งกวาง” “แต่ฉันเห็นมีนักศึกษาผู้ชายเดินคุยกับเธอหลายคนนะ” “ส่วนใหญ่เป็นรุ่นพี่ต่างสาขาต่างคณะค่ะ เข้ามาทักทาย ทำความรู้จักกันเฉยๆ ไม่ได้มีอะไร” “ตอนนี้ไม่มีอะไร แต่ตอนหน้าล่ะ...” เขาหันไปถามเธอ และชักสีหน้าไม่พอใจ เอมมาลินทำหน้างง ไม่เข้าใจว่าเขาจะสื่อถึงอะไร “แล้วชะเอมจะไปมีอะไรกับพวกพี่เขาล่ะคะ เขาแค่อยากรู้จักชะเอมเฉยๆ” เอมมาลินยังเถียง สิณอยากจะกระซิบบอกคุณหนูผู้ใสซื่อเหลือเกินว่าให้นิ่งไว้ อย่าไปเถียงหรือต่อปากต่อคำ เพราะมันจะทำให้ฌอร์นโกรธ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ทันเสียแล้ว “ไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมมันถึงอยากรู้จักเธอ” เขาถามต่อไปอีก เอมมาลินส่ายหน้า “มันจะจีบเธอน่ะสิ!” “พี่ฌอร์นก็คิดมากไปได้ พวกพี่เขาไม่ได้จีบชะเอมสักหน่อย แค่ถามชื่อ ถามว่าเรียนสาขาอะไรก็แค่นั้น” “ก็นั่นแหละที่เขาเรียกว่าจีบ!” ฌอร์นพูดเสียงดังใส่เธอ ส่วนหญิงสาวผู้ไม่เคยถูกจีบ เพราะข้ามขั้นตอนมาเป็นเมียอย่างเธอ ได้แต่ทำหน้างุนงงสงสัย จนเขาเปลี่ยนจากหงุดหงิดเป็นโมโห ลมเพชรหึงวิ่งผ่านเป็นริ้วๆ ใส่หน้าเขาเป็นระลอก “ไม่ใช่ค่ะ พวกพี่เขาไม่ได้จีบ” เธอยังเถียง จนฌอร์นทนไม่ไหว จะต้องสั่งสอนแม่เด็กสาวปากกล้าแต่ซื่อบื้อคนนี้สักหน่อย “ไอ้สิณ!” “คะ... ครับ!” “เลี้ยวเข้าไปในซอยข้างหน้าเดี๋ยวนี้!” “เจ้านายจะเลี้ยวเข้าไปทำไมครับ นั่นมันซอยตัน รกร้าง และนี่ก็ใกล้ค่ำแล้วด้วย” สิณถามด้วยความลนลาน “ฉันบอกให้เลี้ยวก็เลี้ยวสิวะ ถามอยู่นั่นแหละ!” เขาตะคอก เอมมาลินตัวงอเป็นกุ้งฝอยทันที พอเลี้ยวเข้าไปได้ประมาณ 1 กิโลเมตร เขาก็สั่งให้จอดรถ “ไอ้สิณ แกลงจากรถและเดินไปทางหน้าปากซอย 500 เมตร ถ้าฉันไม่โทรเรียก ไม่ต้องเดินกลับมา!” เขาสั่งเสียงเย็นเฉียบ สิณกลืนน้ำลายเอื๊อก รีบทำตามทันที ส่วนหญิงสาว ตอนนี้กระเถิบถอยร่นไปชิดกับประตูรถแล้ว เธอหันซ้ายมองขวา นี่เขาจะฆ่าเธอหมกป่าปรือหรือเปล่า ทำไมเขาต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย! “พี่ฌอร์น... จะทำอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น มองสบดวงตาวาวโรจน์ของเขา “เดี๋ยวนี้ต่อล้อต่อเถียงเก่ง ชักจะเกินไปแล้วนะ!” เขาดุและดึงตัวเธอเข้ามาหา “ชะเอมไม่ได้เถียงนะคะ” “ยังจะบอกว่าไม่ได้เถียงอีก!” เขาเสียงดัง เอมมาลินตัวลีบเล็กลงไปทันที “เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีไหมคะ” เธอเริ่มตะล่อมเพื่อหาทางเอาตัวรอด บรรยากาศเปลี่ยวๆ แบบนี้น่ากลัวชะมัด เธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังจะทำอะไร “ไม่ต้องคุยมันแล้ว!” ว่าแล้วเขาก็จับเธอจูบอย่างบ้าคลั่ง เอมมาลินตั้งตัวไม่ทัน เธอร้องเสียงดังและเผลอทุบเขาแรงๆ ไปหลายทีด้วยความตกใจ แต่ยิ่งทุบก็ยิ่งทำให้เขาโกรธ ฌอร์นดันตัวหญิงสาวให้นอนไปกับเบาะรถและทับกายเธอแนบแน่น ริมฝีปากไม่หยุดจูบจนเธอแทบขาดใจ ลมหายใจหญิงสาวหอบสะท้าน หายใจหายคอไม่ทัน “พี่ฌอร์น นี่มันในรถนะคะ” เธอปราม แต่เขาไม่ฟังเสียงก้มลงจูบเธออีก “ในรถแล้วยังไง!” ฌอร์นถามและปลดตะขอเสื้อชั้นในเธอออก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกจนหมด เขาถกเสื้อชั้นในจนเห็นเต้านมทั้งสองข้าง เอมมาลินเอามือปิดบังหน้าอกเอาไว้ “พี่สิณก็อยู่ พี่ฌอร์นไม่อายเหรอคะ” “ไม่อาย!” พูดจบเขาก็ถกกระโปรงนักศึกษาของเธอขึ้น เอมมาลินบิดตัวหนี “พี่ฌอร์นไม่อาย แต่ชะเอมอาย!” แม้ว่าเธอจะบอกไปแบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาหยุดได้ ฌอร์นดึงกางเกงชั้นในของเธอออก ตอนนี้เอมมาลินมีสภาพกึ่งเปลือย เขาดูดเลียห***มทั้งสองข้างจนมันแข็งเป็นไต เอมมาลินดิ้นตัวเกร็ง มือเล็กจับต้นแขนล่ำของเขาเอาไว้แน่นเพื่อระบายอารมณ์วาบไหว เขาปลดกระดุมกางเกงตัวเองได้ก็สอดกายเข้าโพรงรักของเธอทันที “อ๊า...!” เสียงหวานร้องครางดัง เธอร้อนไปหมดทั้งตัว ทั้งเสียวและตื่นเต้น ขณะที่เขากระแทกกายเข้าหาไม่หยุดหย่อน จนรถยนต์โคลงเคลง ฌอร์นแยกเรียวขาสองข้างออกจากกันให้กว้างขึ้น และตะโปมจับนมบีบเคล้นจนเสียวไปหมด ริมฝีปากก็หมั่นจูบเธอไม่หยุดหย่อน เอมมาลินครางระโหยอย่างไร้ทางสู้ แต่ถึงแม้เธอจะมีทางสู้ เธอก็เลือกที่จะไม่สู้แล้ว เพราะรสสัมผัสที่ได้จากเขานั้นเสียวซ่านแทบขาดใจ “อ๊าๆๆๆ พี่ฌอร์น... อื้อๆๆๆ” ฌอร์นอุ้มหญิงสาวขึ้นนั่งคร่อมตัวเขาเอาไว้ เอมมาลินมองสบตาเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เธอบดเบียดสะโพกเข้าหาแท่งเนื้ออย่างลืมตัว เธอโยกเสียจนเขาต้องร้องครางเสียงดัง มือหนาฟาดเพี๊ยะไปที่สะโพกทั้งสองข้างสลับกันไปมา เอมมาลินหายใจเร็วแรง “อูย... โอ้ว... ซี๊ดส์...” “อ๊า... พี่ฌอร์น... อ๊า...!” ชายหนุ่มมองเธออย่างหลงใหล เพราะเธอเป็นแบบนี้ จะไม่ให้เขาหวงเธอได้อย่างไรกัน เอมมาลินฟุบตัวลงกอดเขาไว้แน่นเพราะเธอเล่นโยกเอวเสียเสร็จไปหลายรอบ ฌอร์นจับเธอนอนลงอีกครั้ง และจับเธอนอนคว่ำ เขาสอดกายเข้าช่องทางรักและโหมแรงไม่ยั้ง มือหนาขยุ้มผมยาวสลวยและดึงขึ้น จนใบหน้าสวยแหงนเงย เธอร้องครางไม่เป็นภาษา จนกระทั่งเขาปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดสิ้น “อ๊า...!” เสียงครางของหญิงสาวดังยาว เธอหายใจหอบถี่ เช่นเดียวกับเขาที่ถึงกับเหงื่อตก แม้ในรถจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำก็ตาม เขากดริมฝีปากจูบหัวไหล่เล็กๆ แล้วถอดกายออกจากเรือนร่างของเธอ เอมมาลินเกร็งสะท้านวาบ ฌอร์นรีบหยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำรักออกทันที ก่อนที่มันจะเลอะรถไปมากกว่านี้ “พี่ฌอร์น...” เอมมาลินเรียกเขาอย่างอ่อนแรง เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งและหันไปหาเขา นัยน์ตาของเธอยังมีไฟพิศวาสอยู่เต็มเปี่ยม “ถ้าดื้อและยังเถียง ฉันจะทำแบบนี้อีก” เขาบอก เอมมาลินสงบปากสงบคำทันที เอมมาลินหันไปมองลูกน้องคนสนิท ก็พบว่าสิณกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ ใช่... ตอนนี้สิณสูบบุหรี่ไปครึ่งซองแล้ว แต่เจ้านายบังเกิดเกล้าก็ยังไม่เสร็จกามกิจสักที! ฌอร์นใส่กางเกงของตัวเองให้เข้าที่ เช่นเดียวกับเอมมาลิน เธอสวมกางเกงชั้นในและดึงกระโปรงลงมา เขาเอื้อมมือไปช่วยเธอติดตะขอเสื้อชั้นใน และติดกระดุมเสื้อนักศึกษาให้ เอมมาลินใช้มือสางผมยาวๆ ที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง แต่สีหน้าแววตาเหน็ดเหนื่อยนั้นทำให้คนมองรู้ได้เลยว่าผ่านสมรภูมิรบอะไรมาบ้าง “ไอ้สิณ ฉันเสร็จแล้ว” เขาโทรหาลูกน้องคนสนิทให้เดินกลับมาที่รถ เอมมาลินหน้าแดงก่ำกับคำพูดที่บอก ‘ฉันเสร็จแล้ว’ มันช่างตรงไปตรงมาเหลือเกิน สิณรีบเดินกลับมาที่รถ พอเปิดประตูรถได้ก็ประจำที่คนขับนิ่ง ไม่กล้าสบตาหรือมองกระจกหลังเจ้านายทั้งสอง ความเงียบในรถที่เกิดขึ้นทำให้เขาได้ยินเสียงลมหายใจเหนื่อยหอบจากเอมมาลินได้เป็นอย่างดี “เจ้านายจะไปไหนต่อครับ” “กลับบ้านน่ะสิ ถามได้!” “ครับๆ” พอกลับมาถึงบ้านได้ เขาก็ลากเธอขึ้นไปบนห้องนอน และรักเธออีกทั้งคืนจนเอมมาลินไม่เป็นอันทำอะไร นับวันความต้องการของเขาก็ยิ่งมีมากขึ้น มากเสียจนเธอแทบจะรับไม่ไหว เช่นคืนนี้ เขาจับเธอมัดกับเก้าอี้และรักเธออย่างบ้าคลั่ง ความหึงหวงทำให้เขาโหมแรงเข้าหาเธอไม่ยั้ง กว่าเอมมาลินจะได้นอนก็เกือบสว่าง!