ตอนที่ 7 : เรียนรู้ความเสียว 🔞💦

“กรี๊ดดดด!” พิมฐาร้องลั่นอย่างไม่มันตั้งตัวมันแน่นและเจ็บจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ความบริสุทธิ์ของช่องรักที่ไม่ได้ใช้งานมานานถูกฉีกกระชากด้วยขนาดและความรุนแรงของแท่งเนื้อนั้น เธอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกแยกออกจากกัน แรงกระแทกจากท่อนเนื้อขนาดใหญ่ทำให้เธอจุกไปถึงช่องท้อง เธอพยายามดิ้นรนและทุบเข้าที่แผ่นหลังของเขื่อนอย่างแรง เพื่อให้เขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนนี้ เขื่อนไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของเธอ เขาค้างอยู่ท่านั้น ปล่อยให้ร่างกายของเธอได้ปรับตัวเข้ากับความคับแน่นของเขา กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขากำลังสั่นเกร็งด้วยความอดทน เขารู้ดีว่าความเจ็บปวดนี้จะนำไปสู่ความเสียวซ่านที่เธอไม่เคยรู้จัก เขาก้มลงจูบซับน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน การแสดงความห่วงใยที่สวนทางกับการกระทำนั้นทำให้พิมฐาสับสนอย่างถึงที่สุด เธอไม่รู้ว่าควรจะเกลียดหรือรักการกระทำของเขาดี “ชู่ววว... ใจเย็นนะครับพี่พิม…พี่จะชินกับมันเอง” เขื่อน กระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ เขาใช้มือลูบไล้ที่หน้าท้องของเธออย่างปลอบโยน ความร้อนจากมือของเขากระตุ้นให้ช่องท้องของเธอเริ่มปั่นป่วน เมื่อความเจ็บปวดเริ่มบรรเทาลง ความรู้สึกแน่นและตึงเครียดก็เข้ามาแทนที่ พิมฐาเริ่มสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากแกนกลางของร่างกาย เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์และโหยหา ความรู้สึกใหม่นี้เข้ามาแทนที่ความอับอายและความรู้สึกผิด เขื่อนเริ่มขยับเอวช้าๆ การเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนในตอนแรก ค่อยๆ สร้างจังหวะที่หนักแน่นขึ้น เนื้ออ่อนของเธอบดเบียดเข้ากับเนื้อแข็งของเขา เสียงเนื้อกระทบกันดัง พั่บ! พั่บ! ก้องไปทั่วห้อง จังหวะของเขานั้นเป็นจังหวะทางวิศวกรรมที่แม่นยำและทรงพลัง “อ๊ะ...อื้อออ...เขื่อน...” พิมฐาเปลี่ยนจากเสียงร้องกรี๊ดเป็นเสียงครางอย่างสุขสม เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บอีกแล้ว แต่กลับรู้สึกเสียวซ่านจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอจิกเล็บเข้าที่ไหล่ของเขื่อนอย่างแรงเพื่อระบายความต้องการ รอยเล็บที่จิกบนผิวหนังของเขื่อนนั้นเป็นเหมือนการลงโทษและการยอมรับในเวลาเดียวกัน “เป็นไงบ้างครับพี่พิม…ของน้องคนนี้ดีกว่าที่พี่คิดไว้เยอะเลยใช่มั้ยครับ” เขื่อนกระซิบ…ลมหายใจของเขาร้อนรนและหยาบคาย เขายังคงกระแทกเธออย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก ทุกการกระแทกเหมือนการย้ำเตือนถึงอำนาจของเขา “อ๊ะ...บ้า...บ้าที่สุด! อ๊าาา!” พิมฐา ตอบอย่างขาดเป็นห้วงๆ เธอไม่สามารถปฏิเสธความจริงได้ ลีลาของเขานั้นเหนือกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยรู้จัก เขาสร้างมาตรฐานใหม่ให้กับเธอ ความเชี่ยวชาญของเขาขัดกับอายุ 22 ปีอย่างสิ้นเชิง เขื่อนพลิกตัวเธออย่างรวดเร็ว เปลี่ยนท่าเป็นให้เธออยู่ด้านบน ท่าที่ทำให้เธอต้องมองลงมาที่ใบหน้าของเขา เขาสั่งให้เธอขยับตัวตามจังหวะที่เขาต้องการ “ขยับสิครับพี่พิม พี่ชอบแบบไหน พี่บอกผมสิ อยากให้ผมสอนไหม” เขื่อนบอกด้วยน้ำเสียงเผด็จการ เขาใช้มือจับที่สะโพกของเธอเพื่อให้เธอโยกตามจังหวะของเขา เขาต้องการให้เธอรู้ว่าการควบคุมเกมทางเพศนั้นอยู่ในมือเขา พิมฐาที่ถูกครอบงำด้วยความเสียวซ่านยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอโยกตัวขึ้นลงอย่างรุนแรง ผมยาวของเธอสะบัดไปมาตามจังหวะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาและไฟราคะที่เปิดเผยออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกผิดที่มีต่อภูฟ้านั้นถูกเผาผลาญด้วยความเสียวซ่านในขณะนี้ เขื่อนเงยหน้าขึ้นมองความสวยงามของร่างกายเธอที่กำลังสั่นไหว เขารู้สึกถึงความภาคภูมิใจที่สามารถดึงเอาด้านมืดของสาวมั่นคนนี้ออกมาได้ เขายังคงจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มที่สุขสม…เขาใช้มือบีบเค้นเต้านมของเธออย่างแรง “เร็วขึ้นอีกสิครับพี่พิม... พี่ทำได้ดีมาก” เสียงหายใจหอบถี่ เสียงครางดังระงม เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น ห้องนอนของพิมฐาตอนนี้เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนของความสัมพันธ์ต้องห้าม เขื่อนได้ดึงพิมฐาเข้าสู่โลกที่เธอไม่เคยกล้าก้าวเข้ามา โลกที่ความต้องการทางเพศอยู่เหนือความมีเหตุผล และเธอเริ่มหลงรักความรู้สึกของการถูกควบคุมโดยนักศึกษารุ่นน้องคนนี้แล้ว เขากลายเป็นผู้บงการความสุขของเธอ ไม่นานนักทั้งคู่ก็ปลดปล่อยความสุขสมออกมาพร้อมกัน เขื่อนคำรามเสียงต่ำกระแทกครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงจนพิมฐาตัวสั่นเกร็งอย่างสุดขีด น้ำรักอุ่นร้อนถูกฉีดเข้าไปในช่องท้องของเธอ เขื่อนนอนกอดพิมฐาไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวและร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาด้วยความสุขสม เธอรู้สึกทั้งผิดบาปและได้รับการเติมเต็มอย่างน่าประหลาด “นี่คือความจริงนะครับพี่พิม ไม่ใช่ความฝัน นี่คือความจริงที่พี่จะหลีกหนีไม่ได้” เขื่อนกระซิบข้างหูเธอ เขาเริ่มทำเครื่องหมายความเป็นเจ้าของบนไหล่ของเธอด้วยการดูดเม้มจนเป็นรอยแดง รอยแดงที่กำลังจะกลายเป็นรอยรักที่เขาจะทิ้งไว้ “เราจะทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วนะ” พิมฐาพูดเสียงเบาหวิว พยายามหาเหตุผลสุดท้ายมาปกป้องตัวเอง เขื่อนเชยคางของเธอขึ้นมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทายและความเย้ายวน “ได้ไงล่ะครับพี่พิม” เขื่อนยิ้ม “พี่กับผมรู้กันดีว่าเราต้องการกันมากแค่ไหน ผมรู้ว่าพี่ติดใจผมแล้ว พี่จะไม่สามารถหาความเร่าร้อนแบบนี้จากผู้ชายคนไหนได้อีก” เขื่อนยื่นข้อเสนออย่างเยือกเย็น “ไอ้ภูฟ้าไม่อยู่สามวัน ผมจะดูแลพี่อย่างเต็มที่…พี่ต้องทำตามที่ผมต้องการทุกอย่าง... เพราะตอนนี้พี่เป็นของผมแล้ว…” พิมฐามองใบหน้าของเขื่อน ความรู้สึกผิดที่มีต่อภูฟ้านั้นไม่สามารถสู้กับแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงของเขื่อนได้ เธอรู้ว่าเธอพ่ายแพ้แล้ว เขาไม่ได้ต้องการแค่ร่างกาย แต่ต้องการการครอบครองทางความคิดของเธอด้วย แต่ความต้องการทางเพศที่รุนแรงของเธอทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ “อืมมม…” พิมฐาตอบรับด้วยเสียงที่สั่นเครือ เธอได้ก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ลับที่เป็นอันตรายนี้…ความมั่นใจในตัวเองถูกทำลายลงด้วยแรงดึงดูดของนักศึกษาวิศวะหนุ่มคนนี้