หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...
"นี่มันก็อาทิตย์หนึ่งแล้วนะแก จะมองอยู่อย่างนี้เหรอวะ?"
เสียงของอีปู เพื่อนสนิทคนเดียวของฉันดังขึ้นทำลายความเงียบในมุมมืดหลังบาร์ ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นจัดแก้วเหล้าในมือให้เข้าที่ ตั้งแต่กลับจากทริปหัวหินคราวนั้น ฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง... เสี่ยครามเข้าผับบ่อยขึ้น แทบจะเกือบทุกคืน! เขาจะนั่งที่โต๊ะ 8 มุมเดิม มุมที่เป็นจุดเริ่มต้นของ 'คืนนั้น' ระหว่างเรา
ส่วนฉันน่ะเหรอ? ก็ได้แต่แอบมองเสี่ยอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ (แต่อยากตบคนข้างๆ เขามากกว่า) ภาพที่เสี่ยครามมั่วกับผู้หญิงคนนั้นที คนนี้ที มันช่างบาดตาบาดใจอีโซดาเหลือเกิน
"เจ๊กิ๊งบอกกูมาว่า... เสี่ยครามไม่เคยเอาใครซ้ำสอง"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสลดใจ น้ำตามันรื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ ความหวังที่ริบหรี่อยู่แล้วแทบจะดับวูบไปทันที
ความจริงแล้ว อีโซดาควรจะใช้ชีวิตปกติแบบPRตัวท็อป ตัวแซ่บนัมเบอร
