ฉันยืนกำหมัดแน่นอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ สายตาเหม่อมองไปที่ความวุ่นวายของแสงสีในคลับ สมองซีกหนึ่งบอกว่า
'พอเถอะโซดา มึงเจ็บมาพอแล้ว'
แต่อีกซีกกลับค้านว่า
'ถ้ามึงถอยตอนนี้ มึงก็แค่พ่ายแพ้แบบคนขี้แพ้ทั่วไปนะ'
"มึงโอเคไหมเนี่ยอีโซดา"
อีปูเดินเข้ามาสะกิดไหล่ แววตาความห่วงใยของเพื่อนทำให้ฉันเกือบจะหลุดร้องไห้ออกมา
"ไม่โอเค... แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ มึงก็เห็นว่ากูพยายามแล้ว แต่เสี่ยครามไม่แม้แต่จะสนใจกูเลย"
ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามสะกดกั้นความน้อยใจ
"กูร้องเพลงให้ฟังจนคอจะแตก เขายังนั่งนัวเนียกับเด็กใหม่หน้าตาเฉย"
"แล้วมึงจะทำยังไงต่อ"
"ก็ไม่ทำยังไง ปล่อยเสี่ยไปไง ผู้ชายมีเป็นร้อย พี่ไฟก็ยังรออยู่ หรือกูจะชี้นิ้วเลือกแขกในร้านนี้สักคนยังได้เลย!"
ฉันเชิดหน้าขึ้นพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็ง
"ง่ายแบบนี้เลยเหรอวะ?"
"ใช่ง่ายๆ แบบนี้แหละ จบเนาะเพื่อนสาว"
ฉันตัดบท แต่มือกลับหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาก
