"เดี๋ยวก่อนดิ โซดา..."
"ฉันจะกลับแล้ว!"
เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความน้อยใจผสมความอัดอั้น ท่าทางลุกลี้ลุกลนพยายามจะพันผ้าขนหนูให้มิดชิดที่สุดเพื่อหนีออกไปจากสถานการณ์บ้าๆ นี้ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นขอบอ่าง มือหนาก็คว้าเอวฉันไว้แน่น เสี่ยครามสวมกอดจากด้านหลัง ร่างกายที่ยังเปียกปอนของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา
"พูดแค่นี้ก็ยอมแพ้แล้วเหรอ? หืม..."
เขาไม่ได้แค่กอด แต่ยังฝังจมูกลงบนแก้มฉันแรงๆ หนึ่งที ฟ่อดดด!
"พูดงี้หมายความว่าไง!"
ฉันถามโพล่งออกไปตรงๆ ใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะกับน้ำเสียงที่ดูนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาดของเขา
"แค่อยากลองใจดู... ยอมแพ้ง่ายชิบหาย"
เสี่ยครามพูดพลางส่งคางมาเกยไหล่ฉันไว้ แววตาที่จ้องมองกระจกตรงหน้านั้นมีกระแสความเอ็นดูพาดผ่านอยู่จางๆ
"ป๊าววว... แค่จะกลับไปตั้งหลักเฉยๆ เหอะ!"
ได้ยินแบบนี้หัวใจที่แห้งเหี่ยวก็ชื่นใจขึ้นมาทันที ฉันรีบหาคำแก้ตัวแทบ
