"หรอ? งั้นคืนนี้ไปต่อห้องกูนะ"
เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูทำเอาฉันวูบวาบไปทั้งตัว เสี่ยครามไม่ได้พูดเปล่า เขากลับงับเข้าที่กกหูฉันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังก้องอยู่ในผับ ความใกล้ชิดนี้มันรุนแรงจนฉันแทบจะลืมหายใจ
"ว่ายังไง มึงจะไปไหม"
"อืม... ไปแล้วโซดาจะได้อะไรคะ?"
ฉันถามออกไปพร้อมช้อนสายตามองเขาอย่างหยั่งเชิง นั่นสินะ... การที่ฉันยอมเดินตามเขาไปอีกครั้งในฐานะ อะไรฉันก็ไม่รู้แล้วฉันจะได้รับอะไรกลับมาบ้าง?
"แล้วมึงอยากได้อะไรหละ... เงิน บ้าน รถ กูหาให้ได้ทุกอย่างที่มึงต้องการ"
เสี่ยครามตอบกลับมาทันควันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจเงินของตัวเอง
เขาพูดเหมือนกับว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ถูกตีตราประทับราคาไว้หมดแล้ว เสี่ยครามเป็นแบบนี้กับทุกคนเลยหรือไงนะ? เขาเห็นผู้หญิงเป็นเพียงสินค้าที่ใช้เงินซื้อความสุขได้เสมอเลยเหรอ?
"....."
ฉันส่ายหน้าช้าๆ เป็นคำตอบ แ
