พี่ไฟพาฉันมายังคาเฟ่เรือนกระจกที่ตกแต่งด้วยต้นไม้สีเขียวดูสะอาดตา บรรยากาศที่นี่ดีมาก คนก็ไม่ค่อยเยอะ ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้ กลิ่นหอมของกาแฟมันทำให้ฉันรู้สึกดี
"นั่งก่อนสิดา ร้านนี้กาแฟดีนะ พี่ชอบมานั่งพักตอนออกเวรน่ะ"
พี่ไฟเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันอย่างสุภาพ
"ขอบคุณค่ะพี่ไฟ... พี่ไฟดูเหนื่อยมากเลยนะคะเนี่ย ขอบตาคล้ำเชียว"
ฉันพยายามชวนคุยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ถึงยังไงพี่ไฟก็หล่อเหมือนเดิม
"เป็นหมอก็แบบนี้แหละครับ ชีวิตอุทิศให้คนไข้ไปเกือบหมด"
พี่ไฟยิ้มพลางจ้องมองมาที่ฉัน
"แต่พอได้เห็นหน้าดา พี่ก็รู้สึกหายเหนื่อยขึ้นมาทันทีเลยนะ"
ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยสั่นไหวกับคำพูดตรงๆ ของพี่ไฟไม่น้อย
อย่านะคะพี่ไฟอย่าเล่นกับโซดานะยิ่งหวั่นไหวง่ายอยู่ช่วงนี้
"พี่ไฟก็พูดเว่อร์ไปค่ะ ดาไม่ได้มีเวทมนตร์สักหน่อย"
"มีสิ... ดามีเวทมนตร์ที่ทำให้พี่คิดถึงได้ตลอดเวลาเลยรู้ไหม"
โห้ ปากหวานไปอ
