เช้าวันใหม่...
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาสบายขึ้นอย่างประหลาด อาการปวดหัวตุบๆ เมื่อคืนทุเลาลงไปมาก ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้อง... ว่างเปล่า เสี่ยครามไม่อยู่แล้ว เขาคงกลับไปตั้งแต่เช้ามืดทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ บนหมอนและรอยยับบนเตียงที่ย้ำเตือนว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน
ฉันฝืนตัวลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ กดโทรหาแม่ที่โรงพยาบาลเพื่อบอกล่วงหน้าว่าวันนี้คงไม่ได้ไปหาเพราะยังเพลียไข้อยู่ ซึ่งแม่ก็ใจดีบอกว่าไม่เป็นไร เพราะพี่หมอไฟ ได้แวะไปบอกแม่เรียบร้อยแล้วว่าฉันป่วยหนักต้องพักผ่อน
"พี่ไฟนะพี่ไฟ... แสนดีที่หนึ่งเลย"
ฉันพึมพำกับตัวเอง รู้สึกผิดในใจลึกๆ ที่ต้องโกหกคนแสนดีแบบเขา แต่ก็นะ... ชีวิตมันต้องเลือก
ฉันนอนพักยาวๆ ทั้งวัน สั่งข้าวมาทาน กินยาตามที่หมอไฟจัดไว้ให้ จนร่างกายเริ่มกลับมามีแรงปะทุอีกครั้ง และเมื่อเข็มนาฬิกาเดินไปถึงช่วงเย็
