ทันทีที่จบประโยคนั้น ภาพตรงหน้าของมาวินก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันทันที เพราะคนตัวเล็กที่มุดอกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ กลับกลายเป็นแม่เสือสาวที่ก้มตัวลงไปอยู่ตรงหว่างขาเขาเสียอย่างนั้น
ดวงตากลมใสที่ช้อนมองมาพร้อมกับท่าทางเอาผมทัดหูอย่างมีจริตจะก้านเป็นอะไรที่ตรึงสายตามาวินเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นตึกตัก ขณะที่ลุ้นไปด้วยว่าลำรักจะผลุบเข้าไปในริมฝีปากอวบอิ่มนั่นเมื่อไหร่
ความคิดที่จะหยุดการกระทำของเด็กสาวกระเด็นหายไปจากสมอง เมื่อไฟปรารถนาครอบงำตรรกะและเหตุผลมากมายที่หยิบยกขึ้นปฏิเสธคนตรงหน้าจนมอดไหม้ไปหมด สำหรับมาวินในตอนนี้มีเพียงความต้องการที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายตน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจสำหรับเขามาก
โดยพื้นฐานแล้ว มาวินเป็นคนที่ใช้เหตุผลก่อนอารมณ์เสมอ หากเป็นเรื่องที่รู้อยู่แล้วว่าถ้าทำไปจะเป็นหนทางที่นำไปสู่ความยุ่งยาก ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ทำมันเด็ดขา
