“ขอบคุณนะคะป๊าที่อุตส่าห์เลี้ยงข้าวศิตา แถมยังขับรถมาส่งอีก”
ศิตาพูดเสียงหวาน ขณะที่หันไปมองใบหน้าปั้นปึ่งของป๊ามาวินที่ดูจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วยรอยยิ้มแสนน่ารัก
ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้วและพวกเราก็นั่งกันอยู่ในรถซึ่งจอดอยู่หน้าผับที่เป็นสถานที่จัดงานวันเกิดของเพื่อนเธอในค่ำคืนนี้
“นี่หนูจะกลับกี่โมง? ป๊าว่าเปลี่ยนใจกลับคอนโดตอนนี้แทนดีไหม? เดี๋ยวป๊าขับไปส่งให้เลยเนี่ย”
“ศิตาไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะป๊า นี่มันงานวันเกิดเพื่อนศิตานะ ขืนเทขึ้นมามีหวังโดนมันบ่นหูชาพอดี ส่วนเรื่องเวลากลับ... ผับปิดตอนไหน ศิตาก็กลับตอนนั้นแหละค่ะ แต่รับรองว่าถึงห้องแบบปลอดภัยหายห่วงแน่นอน
ป๊าเชื่อศิตาสิ”
“เป็นสาวเป็นแซ่ กลับบ้านดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้มันอันตราย ทำไมต้องหา...!!!”
เพราะดูทรงแล้วว่าถ้าปล่อยไว้ป๊ามาวินคงจะบ่นยาวเหยียด ศิตาเลยจัดการปิดปากอีกฝ่ายด้วยการจุมพิตที่ข้างแก้มสาก ซึ่งก็เป็นไปตาม
