"พี่ปัณณ์ ทำไมให้ลูกนอนตอนเย็นล่ะ เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ยอมหลับยอมนอนกันพอดี" อีฟให้ปุณณ์กับนาวแวะมาส่งที่บริษัท พอเข้ามาในห้องทำงานของคนเป็นสามีก็พบลูกน้อยทั้งห้านอนเรียงรายอยู่บนโซฟาที่ถูกปรับพนักให้เอนลงไป ทั้งห้าออนอนแผ่หลาเหมือนคนหมดเรี่ยวหมดแรง มีติว เตอร์ นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ คอยชำเลืองมองเป็นระยะ
"มานี่มา" ปัณณ์ยื่นมือไปหาร่างบางให้เดินเข้ามาหาตน
"งานยังไม่เสร็จอีกเหรอ อีฟก็นึกว่าจะพาลูกไปเล่นสวนสนุกรอซะอีก" อีฟเดินมานั่งตักของคนตัวสูง วงแขนแข็งแรงโอบกระชับ ฝังจมูกโด่งลงบนแก้มนวล
"ยัง ห้าออช่วยสร้างงาน ทุกคนเลยอดไปสวนสนุก"
"สร้างงาน?" อีฟเอียงคอถามด้วยความฉงนสงสัย ปัณณ์จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"...........ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น และคาดว่าคงจะหลับกันยันเช้า"
"โธ่...ห้าออของแม่ พี่ปัณณ์อ่ะแกล้งลูก" อีฟมองลูกน้อยทั้งห้าด้วยความสงสาร เอ่ยว่าคนเป็นสามีอย่างไม่จริงจังนัก
"พี่ไม่ได้แกล้
