“นี่นายจะทำอะไร” น้ำเสียงเรียบเฉยปนเหนื่อยใจกับการกระทำของอคิน ที่กำลังตีหน้ามึนเดินขึ้นมานั่งบนรถข้างเบาะคนขับ
“ไปกับเมียไง”
“ใครเมียนาย?”
“หมามั้ง”
“นี่นายอคิน!!” พราวฟ้าหันหน้าไปมองคนด้านข้างด้วยแววตาเชือดเฉือน รังสีอำมหิตแผ่ออกจากร่างบาง เธอจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างถมึงทึง
“หรือไม่จริง”
“เดี๋ยวก็ไม่ได้เป็นแล้ว”
“เหอะ!!ฝันไปเถอะ เฮ้อ!!” ประโยคคำพูดของอคินพูดยังไม่ทันจบ พราวฟ้าเร่งเครื่องยนต์ออกจากลานจอดรถของห้างด้วยความเร่ง สร้างความตกใจให้กับอคินไม่น้อย
เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดขึ้นเต็มใบหน้าของอคิน มือทั้งสองจับที่โหนหลังคารถเอาไว้แน่นสายตาจ้องมองออกไปนอกถนนด้วยความเสียวสันหลังวาบ
“ขับช้า ๆ หน่อยพราว มันอันตราย”
“สนุกดีออก” พราวฟ้ายกยิ้มดั่งคนพอใจในผลงานของตัวเองที่สามารถทำให้อคินทำให้เลิกลักและกลัวได้ไม่น้อย เพราะปกติเธอไม่เคยเห็นอคินกลัวอะไรเลยสักอย่าง
“แต่มันอันตรายกับพราว”
