“พราวทานข้าวครับ” อคินเดินถืออาหารเข้ามาให้พราวฟ้า หลังจากที่แม่ของพวกเธอกลับไป อคินสามารถดูแลพราวฟ้าต่อได้จากคำอนุญาตจากแม่ของพราวฟ้าซึ่งแน่นอนว่าพราวฟ้าไม่ได้สามารถขัดได้แม้แต่นิดเดียว
“วางสิแล้วก็ออกไป” น้ำเสียงเรียบเฉยของพราวฟ้าที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียงคนป่วยตอบกลับอคินไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา
“ครับ เสร็จแล้วเรียกพี่นะ” ไม่มีเสียงตอบรับจากพราวฟ้า อคินเดินออกจากห้องพักเงียบ ๆ ไม่ให้เป็นการรบกวนเธอให้รำคาญใจ
“พราวเป็นยังไงบ้าง” เสียงใสของมะลิเดินเข้าภายในห้องตามด้วยกรณ์และริสา มะลิเป็นอันต้องชะงักเมื่อเห็นอคินนั่งอยู่หน้าห้องรับรองของห้องพัก
“นายมาทำไม” เมื่อเห็นใบหน้าของกรณ์ที่เดินถือดอกไม้เข้ามาภายในห้อง อคินรีบยันตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปขวางทางกรณ์ด้วยใบหน้าหาเรื่อง
“แขกฉันนายไม่มีสิทธิ์ห้าม” มะลิและริสาเดินเข้าไปหาพราวฟ้าที่นั่งอยู่ด้านในพร้อมกับบอกสถานการณ์ในตอนนี้ระหว่างอคิ
