“ขอคุยด้วยหน่อย” กรณ์ที่เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยของพราวฟ้าถูกอคินเรียกเอาไว้ก่อน ร่างสูงเดินเข้าไปหากรณ์เมื่อเห็นว่ากรณ์หยุดเดินเหมือนเป็นเชิงอนุญาตเขา
อคินไล่ให้เพื่อนทั้งสองให้เข้าไปเยี่ยมพราวฟ้าด้านในห้อง เพราะเขาอยากจะคุยกับกรณ์แค่สองคนเท่านั้นและเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับพราวฟ้าทั้งหมด
“คุณมีอะไร”
“ไปหาที่เงียบคุยกันหน่อย” อคินเดินนำกรณ์ไปยังมุมเงียบที่ไร้คนพลุกพล่านของโรงพยาบาล สองหนุ่มหล่อยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา
“คุณมีอะไรจะคุยกับผม”
“เลิกยุ่งกับเมียผม” คำสุภาพแฝงถูกเปล่งออกจากปากอคิน น้ำเสียงและแววตาของเขายังคงเรียบเฉย
“ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะพราวเป็นเพื่อนผม”
“เพื่อน?” อคินเลิกคิ้วขวาขึ้นเป็นเชิงถามกรณ์เหมือนคนกำลังกวนประสาท ลิ้นร้อนกระพุ้งแก้มท่าทางเอาเรื่อง
“ผมกับพราวเป็นแค่เพื่อนกัน”
“คิดว่าผมโง่มองไม่ออกเหรอ ว่าคุณคิดยังไงกับเมียผม”
“คิดแล้วยังไง ในเมื่อ
