“โธ่โว้ย!!” เสียงสบถดังของอคินดังลั่นห้องทำงาน แฟ้มเอกสารตกเกลื่อนบนพื้น ความหงุดหงิดใจของอคินเมื่อได้รับข่าวจากนักสืบที่จ้างไปตามหาพราวฟ้ากลับล้มเหลวไม่เป็นทาง บวกกับอาการอ่อนเพลียที่เป็นอยู่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย
“เจ้านายเป็นอะไรครับ”
“ผมเรียกคุณเข้ามางั้นเหรอ”
“เปล่าครับ”
ณ ตอนนี้กินระยะเวลาเดือนกว่าที่พราวฟ้าหายตัวไปและอคินจ้างนักสืบหลายคนตามหาเธอแต่ก็ไม่มีใครพบที่อยู่แน่ชัดของพราวฟ้าสักคน
อคินที่ดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัดกลับมาทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะงานคือสิ่งเดียวที่พอจะช่วยให้เขาเศร้าน้อยลง แต่ก็เพียงเท่านั้นเมื่อเขาได้อยู่คนเดียวความทรมานใจก็แล่นเข้ามากัดกินใจเขาในทุกคืนที่หลับ
ทุกวันนี้อคินต้องใช้ยานอนหลับเพื่อช่วยในการนอน พราวฟ้าหายไปครั้งนี้ทำให้อคินแทบไม่เป็นผู้เป็นคน แต่ด้วยภาระหน้าที่จึงทำให้เขาต้องลุกขึ้นมาทำงานอีกครั้ง
“เจ้าคิน ถ้าไม่ไหวก็พักงาน” เสียงเข้ม
