“ออกไป!!” เสียงแหลมตะเบ็งไล่อคินให้เดินออกจากห้องเธอ ใบหน้าสวยหงุดหงิดมือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อหงุดหงิดในความน่ามึนของอคิน
“พราวโกรธพี่เรื่องอะไร บอกพี่หน่อยได้ไหม”
“คุณคงเข้าใจผิด ฉันไม่ได้โกรธคุณแต่ฉันเกลียดคุณต่างหาก” อคิน ขบกรามแน่นต้านทานความเจ็บปวดกับคำพูดของพราวฟ้าที่ทิ่มแทงใจ ความเจ็บปวดที่ไม่เคยได้สัมผัสตอนนี้เขารู้ซึ้งที่สุด
“พราว”
“ออกไปได้แล้ว ฉันจะพูดกับคุณแค่เรื่องหย่าเท่านั้น”
“พี่ไม่หย่า”
“แต่ฉันจะหย่า”
“พราวคุยกันก่อน” ร่างสูงกำลังจะก้าวขาเดินเข้าไปประชิดตัวพราวฟ้า เท้าเล็กเดินถอยหันเพื่อตั้งหลักเมื่อเห็นว่าอคินกำลังเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ไม่งั้นกรอบรูปนี้ได้กระแทกหน้านายแน่” พราวฟ้าคว้ากรอบรูปแต่งงานอันเล็กที่อยู่ในห้องนอนของเธอกำเอาไว้แน่น แววตาเรียบเฉยจนยากจะคาดเดา
“พราว พี่อยากคุยกับพราวจริง ๆ”
เพล้ง!! เมื่อคำขู่พราวฟ้าไม่ได้ทำให
