เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังประสันกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นไปทั่วห้องฉุกเฉิน แต่สำหรับหมอแทนในเวลานี้ ทุกอย่างกลับดูเงียบงันราวกับโลกหยุดหมุน เขานั่งทรุดลงกับพื้นเย็นเยียบหน้าห้องผ่าตัด มือหนาที่เคยช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนบัดนี้สั่นเทาจนกุมเข้าหากันไม่ได้ เขาจ้องมองคราบเลือดสีแดงฉานที่ติดอยู่บนแขนเสื้อกาวน์ที่เลือดของพะแพงเเดงฉาน
"พี่ขอโทษ พะแพง พี่ขอโทษที่ปล่อยให้เรารอ"
หมอแทนพึมพำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลอาบแก้มอย่างไม่อายสายตาพยาบาลที่เดินผ่านไปมา เขาฟูมฟายเหมือนคนเสียสติ ความมั่นใจในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งพังทลายลงในพริบตา เมื่อนึกถึงวินาทีที่เห็นร่างบางนอนแน่นิ่งโชกเลือด
"แทน มึงตั้งสติหน่อยสิ"
หมอเกริกพลวิ่งเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักแรงๆ เพื่อเรียกสติ
"น้องอาการหนักมาก มึงต้องเข้าผ่าตัดเดี๋ยวนี้ มึงเก่งที่สุดในวอร์ดนี้นะ"
"กูทำไม่ได้... เกริกพล กูทำไม่ได้"
หมอแทนตะคอกกล
